اره تو راست میگی برای همینه همشون سرنگون شدند 😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂

با سلام امریکا در ویتنام شکست خورد در کره نیمه شکست خورد ویتنام‌ پس از خروج‌امریکا از کشورش متحد امریکا شد و امروز اقتصاد نسبتا رو‌به رشدی دارد ان‌قسمت از کره که متحد امریکا شد امروز غول صنعتی است المان غربی متحد امریکا بود و‌غول صنعتی چین دست از مائویسم بر داشت ‌و با همت هنری کسیمجر نیم قرنی از حمایت امریکا بر خوردار شد نتیجه آن که فدرت دوم‌اقتصاد جهان است برزیل متحد امریکا سر دمدار امریکای جنوبی فاصله ی ترفی اقتصادی و به تبع آن ترقی جامعه مدنی با فاصله از امریکا و غرب و‌جهان مترقی نسبت مستقیم دارد ونزوئلا و‌کوبا هم اگر دست از لجاجت چپ نمای پوپولیستی برداشته بودند لازم نبود این همه فلاکت و‌نکبت و فقر و اتباعشان را کریه کنیم ایران - نه جمهوری اسلامی - متحد بالقوه امریکا و‌غرب است ، با حفظ استقلال میهن و‌یکپارچگی ایران عزیز. ، روزی ایران هم‌ به آغوش جامعه جهانی باز خواهد‌ گشت همانطور که امیدوارم کوبا و‌ونزوئلا هم بر کردند و طئمه ی توهم‌رهبران چپول خود نباشند

اون امریکای مورد بحث شما به گذشته ها تعلق دارد، صحبت امروزین ما امریکای دوران ترامپ است که طولی نخواهد کشید و متوجه خواهید شد چه بلائی ترامپ سر امریکا خواهد اورد. صبر کنیم و نتیجه را در چند سال اینده ببینیم!!!؟؟؟ کسی که در عرض دو سال و نیم نیمی بیشتر از مشاورین و وزرا و.....را برکنار و یا مجبور به استعفا کند مشخص است که چه سیاستمدار برجسته ای است!!؟؟؟

شما به سیستم‌اداذه امریکا آگاهی کافی ندارید امریکا کشور که چه عرض کنم تقریبا یک‌ قاره فقط آیالت کالیفرنیا از لحاظ اقتصادی از تک‌ تک کشور های اروپایی قوی تر است. سیاست استراتژیک‌ امریکا در گرو‌ی. یک ( یا حداکثر دو‌دوره ی ریاست جمهوری ) یک رییس جمهور نیست . ارزش های بنیادی امریکا ( دموکراسی ، قانونمندی ، دولت لاییک، آزادی‌های فردی و اجتماعی ، تقویت بنیه اقتصادی - اقتصاد بازار آزاد ، مهد فن آوری و جاذبه ی سرقت مغز ها، با بودن توان‌نطامی ، تفکیک‌قوا ‌‌قدرتمندی رسانه های عمومی به مثابه رکن چهارم قدرت ، نفوذ سیاسی قدر، توان سرمایه گذاری ، تنیده شدن در اقتصاد جهانی ( سوپر امپریالیسم ) و نهایتا سنت تامین کمک های مالی به رشد اقتصادی - ساختاری جهانی ( ناتو، سازمان ملل بانک توسعه جهانی ، و‌قدها موسسه ی کمک‌ مالی از کمک به فلسطین ‌لبنان تا زیمبابوه ‌و کینه ی بیسائو و‌لائوس و کاموجیا و .....) همگی در توازن بین قانونگذاران و سیستم کنترل جامعه مدنی  می تواند دستخوش تقدم و‌ناخر ناشی از سیاست رییس جمهور و‌نصمیمات فردی او‌بشود اما دچار تغییر ساختاری نخواهد شد. حتی رییس جمهور های مفتصح امریکا مثل نیکسون موفق به خارج کردن امریکا از چرخه ی سیستماتیک قدر قدرتی نمی شوند  حیات سیاسی ‌‌قدر قدرتی امریکا را با به چالش کشیدن قدرت اقتصادی آن توسط غول نو‌پای جین شاید بتوان بزرگ‌ترین چالش امریکا در دو سده اخیر دانست. اما در چشم انداز چند دهه ی آتی هیچ توازن ملموس و معنی داری قدر قدرتی امریکا را تهدید نمی کند. ما که بخیل نیستیم ، اگر چین شایسته عهده دار شدن نقش امریکاست ، باشد ، اما بهای انرا با سازماندهی پنج دهه آینده باید بدهد - یا ندهد. شما زنده ‌‌پاینده باشی و‌افول امریکا را ببینی ولی هر قدر قدرت دیگری همین چالش امروزی امریکا را خواهد داشت ، رهبری جهان مترقی و مایه گذاشتن از ثروت ملی خودش  ما هم‌بهتر است کلاه خودمان را محکم بچسبیم و سیاست رشد ایران را در تعامل با قدر امروزی تععین کنیم  شما که از شعار های کودکانه خوشت نمی اید اگر دل به افول امریکا طرف چند سال ( پنج‌شش سال آینده ) خوش کرده ای باکی نیست تا آن موقع هم‌من زنده هم شما ،

باز هم شما موضوع را در چشم انداز اشخاص بررسی می کنی. قدرت گرفتن امریکا ربطی به لینکلن نداشت ، همانطور که افول اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی - چه نام‌پر طمطراقی - به گارباچف مربوط نبود ، بیشتر با گزینه دوم‌موافقم ( خبر تاریخی ) که آنهم فعلا ‌‌تا چشم‌انداز قابل محاسبه و بلند مدت چند دهه آتی جبارش امریکایی است نه چینی نه اسلامی