در این مملکت هیچ وقت آب‌ها از آسیاب نمی‌افتد حتی اگر شاعری در لحظه‌های نبوتش بسراید.

مردمی هستیم که گاه به قهر تاریخ و بارها به‌خطای انسانی به دام مرگ و آتش افتاده‌ایم و در چنگال جهل چرخانده شده‌ایم.

اکنون و امروز به چشم نظر هرجا که مردم محزون دیده را می‌اندازم چیزی نمی‌بینم جز ناله و آه و نفرین و جور و ستم.

جائران اگر مغرور به سرپنجه‌ی خویشند باری سری به پس بچرخانند. همین کنایت کفایت است تا بگویم اگر نه امروز، فردا ورق برمی‌گردد.
و من نه پیش‌گو که خبر صادق می‌گویم از فردا، به درس روزگار.

جهل عام اگر نوشاک ظالمان است که سیل هجمه و هجوم راه بیندازند تا مدعای خویش را برافرازند اما عاقلان دانند که در سیل استدلال حقی نیست.

ساختن اسب و قهرمان اسب‌سوار و آنگاه به مرگ قهرمان اسب‌سوار سیل خروشان یکدست ‌سازی برآوردن، امروز اگر خنده بر لب‌های کبود مکاران بکارد فردا شیره‌ی زهر شکست خواهد بود که به اجبارش می‌مزند که می‌گویند صبر کوچک خدا چهل سال است.(به‌قولی من می‌گویم طبیعت، تو بگو خدا).

که چینیان در کتابی از کتابهاشان نوشته‌اند انسان در برابر کیهان پشه‌ای را ماند و خود کیهان هم در برابر راه چنین است.

آنچه در این ملک دارا! امروز به نام ایستادگی بر این مردم روا داشته می‌شود ناروایی آشکار است و بزه‌ایست نابخشودنی در پیشگاه تمام مقدسات جهان وَ آن خط بر زندگانی و رنگ‌های آن کشیدن است.

تنها کویر یکدست است آن هم برای چشم‌های نبیننده.

مردم را پاس بدارید که راه خدا مردمانند. هر راهی که در آن مردم این علف‌های الهی، این کاشته‌های آسمانی، این برآمده‌ها از زحمت زهدان زمین حرمتشان به نفاق و جهل رنگ ببازد عاقبت به شمشیر عدالت کار یک رویه خواهد شد.

با جهل و دروغ لشکر ساختن و صاحب هر حرف را لگدکوب کردن افتخاری ندارد اگر که کشتن یک درخت کشتن انسان است و کشتن یک انسان کشتن بشریت.
کودکان نیز این گناه بزرگ شما را دریافته‌اند اگر نمی‌گویند زبان گفتن ندارند و آن نیز که می‌گفت در سینه‌ی خاک به خون خویش خفته است.