🔴افلاطون می گويد غاری را تصور كنيد كه در انتهای آن افرادي را از ابتدای كودكی به زنجير بسته باشند به نحوی كه اين افراد نتوانند سر خود را به عقب برگردانند و پشت سر خود را ببينند.

در پشت سر اين عده، افرادی زندگي می كنند و آتشی نيز افروخته اند. در اثر نور اين آتش تصاويری از رفت و آمد اين افراد و لوازمشان روی ديوار جلوی آن زندانيان در بند افتاده است و سرو صدا های آن مردم نيز در اثر انعكاس در غار از جلوی همان تصاوير نقش بسته بر ديوار به گوش آن زندانيان می رسد.

بدیهی است كه اين افراد (زندانيان غار افلاطون) تصور می كنند كه اين صداها از همين سايه ها می آيد زيرا از ابتدا و كودکی اينچنين ديده و شنيده اند و هرگز نيز قادر نبوده اند پشت سر خود را نگاه كنند .

حال فرض كنيد زنجير برخی از اين گروه زندانيان را باز كنيد و به آنها بگوييد دنيا اينگونه كه شما تصور می كنيد نيست و آنها را براي مشاهده جهان بيرون از غار، به خارج از آن غار ببريد.
در بيرون غار نور شديد خورشيد چشم اين افراد را به شدت ناراحت خواهد كرد و آنها نخواهند توانست چیزی ببينند و به سرعت جلوی چشمان خود را گرفته و به غار بر می گردند . اما فرض كنيد كه معدودی از اين افراد بتوانند در مقابل اين نور شديد مقاومت كرده و سپس نگاهی به جهان بيرون غار بيندازند.

حال از افراد اين گروه اگر كسی براي نجات گروهی ديگر از زندانيان به داخل غار برگردد و به آنها كه اساساً بيرون را نديده اند، بگويند كه حقيقت چيز ديگری است و فقط بايد كمی تحمل داشته باشند، دست كم مورد تمسخر قرار خواهند گرفت.(آن زنجیرها هر چیزی می تواند باشد: خودخواهی٬ جهانی ساختگی، وحشت، اضطراب و...)

حتی یکبار هم اگر جور دیگری به جهان بنگریم چیزی از دست نداده ایم و شاید چیزی بدست بیاوریم. اما برخی چنان به غل و زنجیر آویخته اند که تصور اینکه زندگی جور دیگریست برایشان هولناک است و به هر حال حقیقت کمی ازرده خاطرمان خواهد کرد.







(سرگذشت فلسفه | نویسنده: برایان مگی | ترجمه: حسن کامشاد؛ نشر نی)
@renaissancetranslate