خیانت چهره های هنری اجتماعی سیاسی حکومتی که هر کدامشان تاریخ مصرف مشخصی دارن هم صدا با تبلیغات حکومت جهت درست مردم را منحرف میکنند

به نظرم خیلی نباید مسائل را سخت گرفت...
شاید مردم ایران به این سندروم مورد سوال هم گرفتار نشده باشند...

موضوع سر نان خوری است...
هنگامی که در یک حاکمیت کشاندن مردم به هر نحوی به میدان راز بقای ان تعبیر می شود...
و هنگامی که نانخوری در یک دیکتاتوری به یک معضل تبدیل می شوند و مردم برای بقا برای عضویت در سازمان های حکومتی از هم پیشی می گیرند...
هنگامی که بیش از سه میلیون نیروی نظامی در یک کشور وجود داشته باشد و هر کدام حداقل دارای یک خانواده سه نفری باشند...

و هنگامی که کارمندان ان حاکمیت برای باز هم همان موضوع بقا ملزم به شرکت در مراسمی باشند
و البته حضور بی الایش دانش اموزان و نوجوانانی که برای بودن در تجمعی که در روزهای عادی از ان بی بهره اند


در این شرایط اگر میزان... امدن درصدی از مردم به صحنه باشد... این برای حاکمیت بسیار سهل و اسان خواهد بود...


بگذارید راحت تر بگویم... حاکمیت اگر بخواهد هر روزش را میتواند اینچنین و با این گستردگی حضور به شب برساند...

به شما عرض میکنم که موضوع سر سندروم استکهلم نیست... موضوع سر نانخوری و بقایی است که از این مردم همواره سلب شده

مقدم