روی سخن من مخصوصاً با آن دسته از کسانی است که پس از آن‌که تعلیمات دینیِ معمول را در یک موسسه‌ی مذهبی یا در مدرسه‌ی کشیشان آموخته‌اند،در جوانی از کلیسا دوری گزیده‌اند و این دوری نه به‌خاطر لاقیدی و بی‌تفاوتیِ خاصی است که معمولاً در اکثر پسربچه‌ها پس از بلوغ ظهور می‌کند و نه به‌خاطر تردیدها و نفاق‌های فکری درباره‌ی ماهیتِ ایمان (چنین مواردی نادر است)، بلکه به‌سببِ عدمِ اغماضِ نسلِ جوان نسبت به افکارِ عقب‌مانده و منفی‌باف و قشریِ سازمان‌های مذهبی در قبالِ مسائل مهمی است که در زمان ما مطرح است. در فاصله‌ی هفده تا بیست‌سالگی که برخلافِ تصور بعضی از حکما مصیبت‌بارترین دوران عمر آدمی است،جوانان نسلِ معاصرِ من مجبور بوده‌اند،بد یا خوب، به‌تنهایی گلیم خود را در ورطه‌ی زندگی از آب بکشند. در این دورانِ هرج‌ومرجِ عظیم و فقر و فاقه و اغتشاشاتِ اجتماعی و خیانت‌ها و زورگویی‌ها و جنایاتِ بی‌کیفر و انواعِ بی‌قانونی‌ها، دیده شده که اسقفان در نامه‌های خود به عنوانِ[=خطاب به] مومنینِ وفادارشان طبق معمول و به‌طور کلی جز به موضوعاتی از قبیل لباسهای دور از عفتِ زنان و فسق و فجورهای علنی در پلاژها و رقص‌های نوظهورِ شهوانی و بحث‌های مبتذل و منافیِ عفت به چیزی نپرداخته‌اند. این خود به کوچه‌ی علی‌چپ‌زدن‌ها از طرف شبانانِ روحانی که همواره مدعیِ هدایت وارشادِ اخلاقیِ گلّه‌ی خویش بوده‌اند فاجعه‌ای غیرقابل‌تحمل بوده و لذا چگونه ماندن در چنین کلیسایی امکان داشته است؟*

*اینیاتسیو سیلونه، ماجرای یک پیشوای شهید، ترجمه‌ی محمد قاضی، صفحات ۴۷ و ۴۸.

#هومن_پناهنده
@gashthaa