دیکتاتوری لودهها
فکر نمی‌کنم چیزی بیشتر از مسخره کردن جدّیات عصبانیم کند. شدیدترین خشم‌ها را در لحظاتی تجربه کرده‌ام که کسی اموری از جنس حقیقت یا مسئولیت را انکار کرده یا به مسخره گرفته است. در واقع لحظه‌های زیادی در زندگی‌ام بوده که از شدّت این خشم احساس خفگی کرده‌ام. بعضی از آن لحظه‌ها را خوب به خاطر دارم. مثلاً وقت‌هایی که احمدی‌نژاد به مخالفانش پوزخند می‌زد، یا روزی که حمید نوری دادگاهش را به مسخره‌بازی تبدیل کرد، یا روزی که عراقچی اطّلاعات لو رفته تورقوزآباد را دست انداخت، یا روزی که رحمانی فضلی مطایبه فرمود و گفت: فقط به سر نزدیم به پا هم زدیم.
بیشتر که فکر می‌کنم می‌بینم شاید عصبانیت و افسردگی و نومیدی همیشگی‌ام مال همین است که از هر وقت به یادم می‌آید، دارم وسط لوده‌هایی زندگی می‌کنم که هیچ‌چیز برایشان جدّی نیست؛ نه قانون، نه اخلاقیات، نه بدیهیات عقلی و واقعیات علمی، نه اظهارات و آمارهای رسمی، و نه هیچ چیز دیگر.
به نظر می‌آید دلشان فقط به همین خوش است که منافع نامشروعشان تأمین شود، ارزش‌های غیرقابل دفاعشان به زور به کرسی بنشیند، و از هرگونه قضاوت و پاسخگویی مصون باشند. به ماشین ظلمی که این جایگاه غصبی را برایشان تضمین می‌کند می‌گویند «نظام». حفظ «نظام» برایشان اوجب واجبات است، و اگر چیزی را جزء پیچ و مهره‌های این ماشین مقدّس تشخیص ندهند، ذرّه‌ای حرمت برایش قائل نیستند.
لودهها گهگاه دروغ نمی‌گویند، آن‌ها اصولاً از دروغ ساخته شده‌اند و از دروغ تغذیه می‌کنند. لودهها به حقیقت جوری نگاه می‌کنند که من و شما به سیانور نگاه می‌کنیم. و نفس وجود یک «نظام» متشکل از این لودهها پوزخند کریهی است به اساسی‌ترین حقوق و حقایقی که پشتوانه زندگی و خوشبختی انسانند.
این‌ها را گفتم تا بگویم برای کسی که موهایش در این خفقان لودگی سفید شده‌اند، اهمیتی ندارد که فلان شغال ماه بلند را دشنام گفت. شوخی زشت فلان کمدین با شاهنامه ناراحتم نمی‌کند. برعکس، از واکنش‌های شدید و عجیب آدم‌های دور و نزدیک به این ماجرا تعجّب می‌کنم.
تا چندی پیش تصوّرم این بود که همه ماها (ماها یعنی غیرلوده‌ها) ایرانی را می‌خواهیم که در آن چاپ کردن کاریکاتور شخص اوّل مملکت روی صفحه اوّل روزنامه هول و هراس نداشته باشد. ایرانی که در آن جُرمی با عنوان «توهین به مقدّسات» تعریف نشده باشد. ایرانی که در آن «مقدّسات» رانت‌ها را توجیه نکنند و به رانتخوارها مصونیت نبخشند. ولی حالا می‌بینم که گویا باید به آزادیخواهی بسیاری از آزادیخواهان شک داشت. گویا خیلی‌ها از نفس سانسور بدشان نمی‌آید، بلکه مشکلشان فقط این است که چرا قدرت سانسور در دست من و دوستان من نیست!
آزادی بیان، آرزوی دیرینه‌ای که امیدوارم به گورش نبرم، آن زمان جدّی است که آزادی دشنام و توهین را هم در بر بگیرد، و در غیر این صورت فقط یک مسخره‌بازی است برای بزک کردن اقتدارهای نقدناپذیر. من دیوانه حرمت «اصل آزادی بیان» را از حرمت هر شخص یا کتاب یا عقیده‌ای واجب‌تر می‌دانم. عاقلان دانند.
https://t.me/AmirrezaAbdolii/
فکر نمی‌کنم چیزی بیشتر از مسخره کردن جدّیات عصبانیم کند. شدیدترین خشم‌ها را در لحظاتی تجربه کرده‌ام که کسی اموری از جنس حقیقت یا مسئولیت را انکار کرده یا به مسخره گرفته است. در واقع لحظه‌های زیادی در زندگی‌ام بوده که از شدّت این خشم احساس خفگی کرده‌ام. بعضی از آن لحظه‌ها را خوب به خاطر دارم. مثلاً وقت‌هایی که احمدی‌نژاد به مخالفانش پوزخند می‌زد، یا روزی که حمید نوری دادگاهش را به مسخره‌بازی تبدیل کرد، یا روزی که عراقچی اطّلاعات لو رفته تورقوزآباد را دست انداخت، یا روزی که رحمانی فضلی مطایبه فرمود و گفت: فقط به سر نزدیم به پا هم زدیم.
بیشتر که فکر می‌کنم می‌بینم شاید عصبانیت و افسردگی و نومیدی همیشگی‌ام مال همین است که از هر وقت به یادم می‌آید، دارم وسط لوده‌هایی زندگی می‌کنم که هیچ‌چیز برایشان جدّی نیست؛ نه قانون، نه اخلاقیات، نه بدیهیات عقلی و واقعیات علمی، نه اظهارات و آمارهای رسمی، و نه هیچ چیز دیگر.
به نظر می‌آید دلشان فقط به همین خوش است که منافع نامشروعشان تأمین شود، ارزش‌های غیرقابل دفاعشان به زور به کرسی بنشیند، و از هرگونه قضاوت و پاسخگویی مصون باشند. به ماشین ظلمی که این جایگاه غصبی را برایشان تضمین می‌کند می‌گویند «نظام». حفظ «نظام» برایشان اوجب واجبات است، و اگر چیزی را جزء پیچ و مهره‌های این ماشین مقدّس تشخیص ندهند، ذرّه‌ای حرمت برایش قائل نیستند.
لودهها گهگاه دروغ نمی‌گویند، آن‌ها اصولاً از دروغ ساخته شده‌اند و از دروغ تغذیه می‌کنند. لودهها به حقیقت جوری نگاه می‌کنند که من و شما به سیانور نگاه می‌کنیم. و نفس وجود یک «نظام» متشکل از این لودهها پوزخند کریهی است به اساسی‌ترین حقوق و حقایقی که پشتوانه زندگی و خوشبختی انسانند.
این‌ها را گفتم تا بگویم برای کسی که موهایش در این خفقان لودگی سفید شده‌اند، اهمیتی ندارد که فلان شغال ماه بلند را دشنام گفت. شوخی زشت فلان کمدین با شاهنامه ناراحتم نمی‌کند. برعکس، از واکنش‌های شدید و عجیب آدم‌های دور و نزدیک به این ماجرا تعجّب می‌کنم.
تا چندی پیش تصوّرم این بود که همه ماها (ماها یعنی غیرلوده‌ها) ایرانی را می‌خواهیم که در آن چاپ کردن کاریکاتور شخص اوّل مملکت روی صفحه اوّل روزنامه هول و هراس نداشته باشد. ایرانی که در آن جُرمی با عنوان «توهین به مقدّسات» تعریف نشده باشد. ایرانی که در آن «مقدّسات» رانت‌ها را توجیه نکنند و به رانتخوارها مصونیت نبخشند. ولی حالا می‌بینم که گویا باید به آزادیخواهی بسیاری از آزادیخواهان شک داشت. گویا خیلی‌ها از نفس سانسور بدشان نمی‌آید، بلکه مشکلشان فقط این است که چرا قدرت سانسور در دست من و دوستان من نیست!
آزادی بیان، آرزوی دیرینه‌ای که امیدوارم به گورش نبرم، آن زمان جدّی است که آزادی دشنام و توهین را هم در بر بگیرد، و در غیر این صورت فقط یک مسخره‌بازی است برای بزک کردن اقتدارهای نقدناپذیر. من دیوانه حرمت «اصل آزادی بیان» را از حرمت هر شخص یا کتاب یا عقیده‌ای واجب‌تر می‌دانم. عاقلان دانند.
https://t.me/AmirrezaAbdolii/
2 comments
Log in to comment
هرکسی هم حق اعتراض به هر چیزی رو داره. ولی توهین ماهیت مجرمانه نداره. اگر قرار باشه دادستانی هرجا احساس کرد به کس یا چیزی توهین شده اعلام جرم کنه، همه باید خفه بشن تا آخر عمر.