در باب همان "یک کلمه"!
نقل از جان لاک بزرگ است که وقتی قانون به انتها برسد، جباریت آغاز می‌شود. کمتر کسی است که با این گفته مشکلی داشته باشد، اما اینکه قانون خوب چیست و شیوه تدوین آن چگونه است پرسشی گشوده در حقوق و سیاست است. در ایران قضیه پیچیده‌تر هم هست. زمانی یوسف خان مستشارالدوله در دوران مشروطه رساله‌ای نوشت به نام «رساله یک کلمه»، آن یک کلمه هم قانون بود. از آن دوران منورالفکرها در پی قانونی بودند که از تصمیم‌ها و اعمال دلبخواه پادشاه در امان بمانند. دغدغه آن دوران مشروطه بود، یعنی وجود یک منطق اعظم که فراتر از شخص پادشاه که او را به خیر عمومی یا همان صلاح ملک و مملکت «مشروط» کند و قیدی بر اهالی قدرت باشد.
از آن زمان بیش از صد سال گذشته است و ما امروز به اصطلاح با خروار خروار مقررات و ماده و تبصره روبه‌رو هستیم که انگار نتوانسته‌اند آن هدف اعلای «مشروط» کردن اهل دولت و دیوان و حتی رعیت را محقق کنند، چه‌بسا گاهی خود آنها مشکلات بیشتری را پدید آورده باشند. آش آنقدر شور شده است که از زبان بسیاری می‌شنویم مقررات‌زدایی و از شر ماده و تبصره‌های بی‌شمار خلاص شدن راه‌حل بهتری است...
اما این وسط بامزه‌تر از همه برخی حرف‌ها در مورد نئولیبرالیسم مادرمرده است که با آنکه به اینجا و اکنون ما هیچ ربطی ندارد، معلوم نیست چرا برخی در ایران دست از سرش برنمی‌دارند. اگر یکی از محورهای این کلمه قبیحه نئولیبرالیسم را مقررات‌زدایی بدانیم، از قضا به احتمال زیاد با تحقق نئولیبرالیسم شاهد کاهش فساد خواهیم بود، نه افزایش آن. به نظر می‌رسد این اطبا علت بیماری را درست تشخیص نداده‌اند و البته با این تشخیص‌های حاذقانه! بعید است بیمار شفا پیدا کند.
در این مصاحبه با نشریه وزین تجارت فردا به همان "یک کلمه" پرداخته ام، کامل آن در لینک زیر در دسترس است، تا یار چه پسندد، والله اعلم.
http://bit.ly/2oLdRkk
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
نقل از جان لاک بزرگ است که وقتی قانون به انتها برسد، جباریت آغاز می‌شود. کمتر کسی است که با این گفته مشکلی داشته باشد، اما اینکه قانون خوب چیست و شیوه تدوین آن چگونه است پرسشی گشوده در حقوق و سیاست است. در ایران قضیه پیچیده‌تر هم هست. زمانی یوسف خان مستشارالدوله در دوران مشروطه رساله‌ای نوشت به نام «رساله یک کلمه»، آن یک کلمه هم قانون بود. از آن دوران منورالفکرها در پی قانونی بودند که از تصمیم‌ها و اعمال دلبخواه پادشاه در امان بمانند. دغدغه آن دوران مشروطه بود، یعنی وجود یک منطق اعظم که فراتر از شخص پادشاه که او را به خیر عمومی یا همان صلاح ملک و مملکت «مشروط» کند و قیدی بر اهالی قدرت باشد.
از آن زمان بیش از صد سال گذشته است و ما امروز به اصطلاح با خروار خروار مقررات و ماده و تبصره روبه‌رو هستیم که انگار نتوانسته‌اند آن هدف اعلای «مشروط» کردن اهل دولت و دیوان و حتی رعیت را محقق کنند، چه‌بسا گاهی خود آنها مشکلات بیشتری را پدید آورده باشند. آش آنقدر شور شده است که از زبان بسیاری می‌شنویم مقررات‌زدایی و از شر ماده و تبصره‌های بی‌شمار خلاص شدن راه‌حل بهتری است...
اما این وسط بامزه‌تر از همه برخی حرف‌ها در مورد نئولیبرالیسم مادرمرده است که با آنکه به اینجا و اکنون ما هیچ ربطی ندارد، معلوم نیست چرا برخی در ایران دست از سرش برنمی‌دارند. اگر یکی از محورهای این کلمه قبیحه نئولیبرالیسم را مقررات‌زدایی بدانیم، از قضا به احتمال زیاد با تحقق نئولیبرالیسم شاهد کاهش فساد خواهیم بود، نه افزایش آن. به نظر می‌رسد این اطبا علت بیماری را درست تشخیص نداده‌اند و البته با این تشخیص‌های حاذقانه! بعید است بیمار شفا پیدا کند.
در این مصاحبه با نشریه وزین تجارت فردا به همان "یک کلمه" پرداخته ام، کامل آن در لینک زیر در دسترس است، تا یار چه پسندد، والله اعلم.
http://bit.ly/2oLdRkk
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
3 comments
Log in to comment
اما در عمل هر روز در خبرهای ریز و درشت دنیا به اخباری بر میخوریم که حاکی از شکست نئولیبرالیسم در گوشه گوشه دنیا ،از یونان اروپایی تا شیلی در قاره جنوب دلیل این دوگانگی چیه؟واقعا ناکارامد هس و امتحانش رو پس داده و همفکران شما همچنان در پی ازمون و خطایی دیگر؟
ایا نسخه ایی که در کشورهایی با فرهنگ متفاوت نسبت به غرب اجرا میشه همون نسخه غربی عینا هست یانسبت به فرهنگ وباورهای مختلف ی کمی دستکاری هم میشه نسبت به باورها و سنن اون کشورمثلا در کشور های اسلامی سود وربا ؟
اصلا این موضوع جای بحث داره یا نه؟
در کشور خودمون هم که قربونش برم همه مدعی تحصیل در مهد لیبرالیسم و نئولیبرالیسم هستند از استاد دانشگاه تا دولتمردان
و جبهه مخالف هم مدام با لولو کردن نئولیبرالیسم در صدد این هست که به ما بفهماند با مدیریت این مدیران اروپا وامریکا رفته نه تنها دنیای دین و مقدسات و اخرتمان بر باد خواهد رفت که هیچ از این دو روز دنیا هم نخواهند گذاشت گلویی تر کنیم این میون ما مردم موندیم بالاخره کی راست میگه؟کی دروغ؟
به قول معروف دعوا سر لحاف ملا و مردم هم کمکی برای کشیدن لحاف بر سر لیدر
واقعیت این است که راه و نسخه شفابخشی وجود ندارد، در ثروتمندترین کشورها هم فقر و خشونت و ... هست گریزی هم نیست، دفاع امثال من از اقتصاد آزاد بر این مبناست که اجازه دهیم ۸۰ میلیون فکر کنند و برای ثروت آفریدن تلاش کنند، عقل این تعداد یحتمل بهتر از بوروکرات ها و سیاسیون با آن همه ملاحظه کار خواهد کرد، کار البته آزمون و خطاست و قرار نیست بهشت ایجاد شود تنها می شود امید داشت اوضاع به تدریج بهتر شود