‏نسل جوان امروز خیلی خوشبخت است که سالهای تاریک جنگ ایران و عراق را ندید.
خیلی از شبها برق می‌رفت و ما چراغ نفتی روشن میکردیم.
یکباره سکوت غمناکی خانه را فرا میگرفت . همه دور چراغ جمع میشدیم.
باوجودیکه تلویزیون چیز بدرد بخوری نداشت اما نگاه کردن به صفحه خاموش آن، احساس خفگی را بیشتر میکرد.
گاهی به شعله زرد چراغ نفتی خیره میشدیم و می رفتیم به آسمان رویاها.
به روزهای خوب زندگی.
موج رادیو را می چرخاندیم و دنیا را سیر میکردیم.
به آلمان، فرانسه، امریکا، هند، جاهایی که اصلا زبان‌هایشان را نمی‌فهمیدیم اما احساس می کردیم آنها زندگی عادی دارند و ما اینجا غرق در بدبختی.

رژیم روی صدای رادیوهای فارسی زبان در خارج پارازیت  می‌انداخت.
با هزار زحمت یکی از آنها  را میگرفتیم.
پارازیت ها آنقدر زیاد بود که گاهی بخشی از جملات را متوجه نمی شدیم.
اما رادیو مسکو بدون پارازیت بود.
مزخرف میگفت و اصلا بدرد نمی خورد چون بصورت اغراق آمیزی از رفاه کارگران در اتحاد جماهیر شوروی تعریف میکرد.
یک مشت دروغ خنده دار.

رادیو بی بی سی به همان بدجنسی و کثافتی امروز بود. یعنی یکی به نعل میزد و یکی به میخ کاملا در خدمت پروپاگاندای ضدپادشاهی ایران.البته چند برنامه ادبی و تاریخی خوب هم داشت.

یک رادیو اسرائیل هم بود که بیشتر با صدای منشه امیر شناخته میشد، طرفداری پادشاهی نبود اما اخبار ظلم آخوندها را بهتر از بقیه پوشش میداد، معروف بود به اینکه اصلا رادیو دروغگویی نیست

یک رادیو هم بود که متعلق به یک گروه پادشاهی خواه بود که اگر اشتباه نکنم از نقاط مرزی کردستان عراق پخش میشد اما بشدت با پارازیت همراه بود و مردم را دعوت به مبارزه با رژیم میکرد اما آن زمان مردم آمادگی فکری و ذهنی امروز را نداشتند مردم هنوز متوجه نبودند که تمام این بدبختی هایی که آوار شده بخاطر نبودن شاه است .

حالا یک مشت اجق وجق از راه رسیده‌اند و فیگور برانداز و مخالف رژیم گرفته اند و به پادشاهی خواهان می گویند چرا کارهای عملی نمی کنید؟!

پادشاهی خواهان تنها گروه و اولین گروهی بودند که از ۲۲ بهمن ۵۷ با این رژیم مخالف بودند و مبارزه میکردند.
بعدها مجاهدین و گروههای کمونیستی و احزاب کوهی به صف مخالفت با خمینی پیوستند، آنهم وسط راه یا پخش و پلا شدند و یا تبدیل به مهره رژیم.

خلاصه اینکه روزگار سیاه تری را پشت سر گذرانده ایم،
به امید دیدن روزهای خوش و شیرین.

@PN_KFP