سردار قاآنی فرمانده سپاه قدس: یا ولایت یا آشغالدونی... مملکت حساب کتاب دارد !
#فرهیختگان در عصر جیغ ولایت
4 comments
Ali
یزید و معاویه و استالین پدیده‌های ساده‌ای هستند، مظاهر فزون‌خواهی و شیفتگیِ‌انسان به قدرت. آنها تفاوت ماهوی با آن انسانِ مثلا سی‌هزارسال پیش ندارند که برای ربودن توشه هم‌نوع‌اش او را به قتل می‌رساند. اما فهمِ امثال این قاآنی به سادگیِ درک‌نمودنِ معاویه و حجاج‌ابن‌یوسف نیست. این هم که بگوییم طرف ایمان ندارد، یا اسلام را نفهمیده، یا گرفتار تبلیس ابلیس است یا خائن و تبهکار است و ازاین قبیل، هیچ گره معرفتی از فهمِ پدیده این آدم و امثال او، که در این بساط فراوان‌اند، نمی‌گشاید زیرا همه این ادعاها "خطابیات"اند و نه توضیحات و تبیین‌ها.
مسئله اینجاست که آدمی غرایز اولیه خودش را در ظرفِ "شاکله‌هایِ ذهنیتی" موردقبولِ عام می‌ریزد تا اولا در پیگیری آن غرایز پیش خودش سرافکنده نباشد، و ثانیا آنگاه که آن غرایز اولیه را پی‌می‌گیرد درمیان جمعیتی که همان "شاکله‌هایِ ذهنیتی" را دارند "موجه" جلوه کند. قرآن که درهنگامه یک جدالِ بزرگ اجتماعی تکوین یافت، بسیار متوجه این پدیده‌انسانی است. مثلا آنجا که گفت: "مِن‌الناس مَن یُعجِبُک قُوله فی‌الحیات‌الدّنیا و یُشهِدالله علی ما فی قَلبه و هو اَلَدُّالخِصام" (از مردمان کسان‌اند که در دنیا سخن‌شان تو را شیفته کند، و خدا را گواه دُرستی آنچه در دل دارند گیرند، (ولی) از سرسخت‌ترین دشمنانت باشند!). از این تفطن‌ها در قرآن کم نیست، زیرا آن جدالِ قدرتی که قرآن و اسلام در لهیب آن برآمد، آکنده از این نبردهای "سخن" بود، که غالبا پیشقراولِ نبرد شمشیرها بودند.
سویه مهم‌ای از همه الاهیات، صرف آن شدست تا شاکله‌ای معقول به یک سمتِ این نبردِ سخن‌ها (و شمشیرها) بدهد، شاکله‌ای که درعین‌حال باید بتواند سمتِ دیگرِ همان نبرد را فروکوبد. تاریخ الاهیات نشان‌دهنده روندِ فربهی صورت‌بندیِ آن "شاکله‌معقول" است. هم از این روست که حداقل این سویه عمده از الاهیات مصداق rhetoric (خطابیات) می‌شود تا برخلاف مثلا فلسفه معطوف به "فهم" نباشد بلکه دلمشغولِ جعلِ "جدل" باشد. هنر الاهیات در آن دقت‌ِ انسجامی است که هندسه معقول‌اش باید از پسِ این دوکار برآید.
ما این را در برآمدن و سیطره‌یافتن "اشعری‌گری" اهل سنت می‌بینیم، همچنان‌که در ریل‌گذاری‌هایِ سنت‌آگوستین و دیگر پدران کلیسا برای از یکسو تدوین "ارتودوکسی" مسیحیت و از سوی دیگر جدال بی‌امان با گنوستیک‌ها (از جمله مانویان) و نیز بنیاد فلسفه یونان هم می‌بینیم. آنگاه که هندسه کلان ارتودوکسی‌های الاهیاتی تدوین شد، شاهد آن می‌شویم که چگونه غرایزانسانی خودشان را، جهتِ موجه‌نمایی، در ظرفِ آن پژواک می‌دهند.
در الاهیاتِ تشیع‌وتصوف، انگاره "امام - انسانِ‌کامل" تعبیه شده‌است (فعلا کاری به این ندارم که این انگاره کمترین ربط‌ونسبتی با قرآن ندارد، بلکه انگاره‌ای تماما "گنوستیکی" است). در الاهیات شیعی "امام یا همان "ولیّ"، میزان‌الحق و مصباح‌الهدایه است. رستگاری تنها‌وتنها با تمسک به امام حاصل آمدنی است و لاغیر. این است که شیعه می‌گوید: "من ماتَ و لَم یَعِرف امام‌َزمانهِ، ماتَ مَیته‌ً جاهلیه" (هرکه بمیرد ولی امام‌زمان‌اش را نشناخته باشد [و دست در دامن او نیاویخته باشد] همانا به مرگِ نامسلمانی مرده باشد!) فارغ از آن‌که چقدر آدم شریف و صالح و نیکوکار بوده باشد.
دراین آموزه بنیادینِ شیعی، رستگاری از "نیکوکاری" منفک شده و به منحصرا به "پیروی از امام" گره می‌خورد. فارغ از آن‌که این آموزه تا چه میزان‌ِ ژرفی خلاف‌ِ قرآن است، رستگاریِ اُخروی بازبسته قطعی و لایَتَخَلَّفِ پیروی از "امام" است. الاهیات شیعه برای موجه‌نماییِ این سخن که نامعقول می‌نماید، پیشتر "شان‌الوهی" را برای امام-ولی صورتبندی بود تا پیروی از "امام" همانا معنایِ تخطی‌ناپذیرِ "درمدارِ الوهیت بودن" را افاده کند.
آن رشته زیرساختی که مبنایِ این سخن قاآنی است، همین است که "بی‌ولایت" همه اَعمال‌ِصالح و حسنه نصیب "آشغالدانی" است! این دقیقا و طابق‌النعل‌بالنعل منطبق بر الاهیاتِ تشیع است. می‌توان در مصداق‌یابیِ "امام" مناقشه کرد، چنان‌که تاریخ تشیع آکنده از این‌دست مناقشاتِ امام‌شناسانه است، ولی اصل سخن همان اصلِ "تشیع" است.
حالا می‌شود "فهمید" که چگونه می‌شود تا بی‌کمترین دغدغه "حساب‌وکتابِ" قیامت، با دلی آسوده و قلبی مطمئن دست در شنیع‌ترین تبهکاری‌ها گشاد! زیرا تبهکاری‌ای که با دست در دامنِ امام داشتن صورت می‌گیرد، چیزی جز تمکین بر اراده الاهی نیست، اراده الاهی‌ای که "امام" تقریرش می‌کند. بدین‌ترتیب الاهیات شیعه محکم‌ترین مستمسکِ جاری شدنِ غرایز قدرتیِ انسانِ شیعه را دراختیار او می‌نهد.
Ali
آنگاه که در بامداد اسلام، یزید و معاویه با تمسک به انگاره لرزان و نامنقحِ "امیرالمومنین"، دست در تبهکاری‌ها گشادند، آنان "نظریه‌الاهیاتیِ" دمِ‌دست نداشتند تا تطهیرکننده تبهکاری‌هایشان باشد. ازاینروی هم بود که امواجی از خشم در جامعه مسلمانان برانگیختند.
کاری که یک "نظریه‌الاهیاتی"، مثل نظریه‌امامت، می‌کند همانا دادنِ بسترِ‌معقولی برای جاری‌شدن "اراده"ها درآن است بطوری‌که موجد هیچ تنشِ ایمانی نگردد. نه یزید و معاویه و نه حجاج‌ابن‌یوسف‌ها و ابن‌قتیبه‌ها چنین "نظریه‌الاهیاتی" را نداشتند، ولی شیعه دارد. تاریخ‌تشیع، بویژه اسماعیلیه‌ای که وارد درمیدان "سیاست" (آوردگاهِ "اراده‌های‌معطوف به قدرت") شدند، نشان می‌دهد که "نظریه‌امامت" امکان چه غلظت‌ای از اِعمالِ شناعت را بدیشان داد تا راه به فضاحت‌عظیمی بُردند که مُهرخاتمت بر حضورتاریخی‌شان نهاد: واپسین "امام"های اسماعیلی عملا "خدایی" می‌کردند! تا مثلا حسن‌دوم در ۵۶۰ هجری در الموت، صلای‌قیامت و اسقاط شریعت داد...!!! تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!
این هم که بگوییم طرف ایمان ندارد، یا اسلام را نفهمیده، یا گرفتار تبلیس ابلیس است یا خائن و تبهکار است و ازاین قبیل، هیچ گره معرفتی از فهمِ پدیده این آدم و امثال او، که در این بساط فراوان‌اند، نمی‌گشاید زیرا همه این ادعاها "خطابیات"اند و نه توضیحات و تبیین‌ها.
مسئله اینجاست که آدمی غرایز اولیه خودش را در ظرفِ "شاکله‌هایِ ذهنیتی" موردقبولِ عام می‌ریزد تا اولا در پیگیری آن غرایز پیش خودش سرافکنده نباشد، و ثانیا آنگاه که آن غرایز اولیه را پی‌می‌گیرد درمیان جمعیتی که همان "شاکله‌هایِ ذهنیتی" را دارند "موجه" جلوه کند.
قرآن که درهنگامه یک جدالِ بزرگ اجتماعی تکوین یافت، بسیار متوجه این پدیده‌انسانی است. مثلا آنجا که گفت: "مِن‌الناس مَن یُعجِبُک قُوله فی‌الحیات‌الدّنیا و یُشهِدالله علی ما فی قَلبه و هو اَلَدُّالخِصام" (از مردمان کسان‌اند که در دنیا سخن‌شان تو را شیفته کند، و خدا را گواه دُرستی آنچه در دل دارند گیرند، (ولی) از سرسخت‌ترین دشمنانت باشند!).
از این تفطن‌ها در قرآن کم نیست، زیرا آن جدالِ قدرتی که قرآن و اسلام در لهیب آن برآمد، آکنده از این نبردهای "سخن" بود، که غالبا پیشقراولِ نبرد شمشیرها بودند.
سویه مهم‌ای از همه الاهیات، صرف آن شدست تا شاکله‌ای معقول به یک سمتِ این نبردِ سخن‌ها (و شمشیرها) بدهد، شاکله‌ای که درعین‌حال باید بتواند سمتِ دیگرِ همان نبرد را فروکوبد.
تاریخ الاهیات نشان‌دهنده روندِ فربهی صورت‌بندیِ آن "شاکله‌معقول" است. هم از این روست که حداقل این سویه عمده از الاهیات مصداق rhetoric (خطابیات) می‌شود تا برخلاف مثلا فلسفه معطوف به "فهم" نباشد بلکه دلمشغولِ جعلِ "جدل" باشد. هنر الاهیات در آن دقت‌ِ انسجامی است که هندسه معقول‌اش باید از پسِ این دوکار برآید.
ما این را در برآمدن و سیطره‌یافتن "اشعری‌گری" اهل سنت می‌بینیم، همچنان‌که در ریل‌گذاری‌هایِ سنت‌آگوستین و دیگر پدران کلیسا برای از یکسو تدوین "ارتودوکسی" مسیحیت و از سوی دیگر جدال بی‌امان با گنوستیک‌ها (از جمله مانویان) و نیز بنیاد فلسفه یونان هم می‌بینیم.
آنگاه که هندسه کلان ارتودوکسی‌های الاهیاتی تدوین شد، شاهد آن می‌شویم که چگونه غرایزانسانی خودشان را، جهتِ موجه‌نمایی، در ظرفِ آن پژواک می‌دهند.
در الاهیاتِ تشیع‌وتصوف، انگاره "امام - انسانِ‌کامل" تعبیه شده‌است (فعلا کاری به این ندارم که این انگاره کمترین ربط‌ونسبتی با قرآن ندارد، بلکه انگاره‌ای تماما "گنوستیکی" است). در الاهیات شیعی "امام یا همان "ولیّ"، میزان‌الحق و مصباح‌الهدایه است. رستگاری تنها‌وتنها با تمسک به امام حاصل آمدنی است و لاغیر. این است که شیعه می‌گوید: "من ماتَ و لَم یَعِرف امام‌َزمانهِ، ماتَ مَیته‌ً جاهلیه" (هرکه بمیرد ولی امام‌زمان‌اش را نشناخته باشد [و دست در دامن او نیاویخته باشد] همانا به مرگِ نامسلمانی مرده باشد!) فارغ از آن‌که چقدر آدم شریف و صالح و نیکوکار بوده باشد.
دراین آموزه بنیادینِ شیعی، رستگاری از "نیکوکاری" منفک شده و به منحصرا به "پیروی از امام" گره می‌خورد.
فارغ از آن‌که این آموزه تا چه میزان‌ِ ژرفی خلاف‌ِ قرآن است، رستگاریِ اُخروی بازبسته قطعی و لایَتَخَلَّفِ پیروی از "امام" است. الاهیات شیعه برای موجه‌نماییِ این سخن که نامعقول می‌نماید، پیشتر "شان‌الوهی" را برای امام-ولی صورتبندی بود تا پیروی از "امام" همانا معنایِ تخطی‌ناپذیرِ "درمدارِ الوهیت بودن" را افاده کند.
آن رشته زیرساختی که مبنایِ این سخن قاآنی است، همین است که "بی‌ولایت" همه اَعمال‌ِصالح و حسنه نصیب "آشغالدانی" است! این دقیقا و طابق‌النعل‌بالنعل منطبق بر الاهیاتِ تشیع است.
می‌توان در مصداق‌یابیِ "امام" مناقشه کرد، چنان‌که تاریخ تشیع آکنده از این‌دست مناقشاتِ امام‌شناسانه است، ولی اصل سخن همان اصلِ "تشیع" است.
حالا می‌شود "فهمید" که چگونه می‌شود تا بی‌کمترین دغدغه "حساب‌وکتابِ" قیامت، با دلی آسوده و قلبی مطمئن دست در شنیع‌ترین تبهکاری‌ها گشاد! زیرا تبهکاری‌ای که با دست در دامنِ امام داشتن صورت می‌گیرد، چیزی جز تمکین بر اراده الاهی نیست، اراده الاهی‌ای که "امام" تقریرش می‌کند. بدین‌ترتیب الاهیات شیعه محکم‌ترین مستمسکِ جاری شدنِ غرایز قدرتیِ انسانِ شیعه را دراختیار او می‌نهد.
کاری که یک "نظریه‌الاهیاتی"، مثل نظریه‌امامت، می‌کند همانا دادنِ بسترِ‌معقولی برای جاری‌شدن "اراده"ها درآن است بطوری‌که موجد هیچ تنشِ ایمانی نگردد. نه یزید و معاویه و نه حجاج‌ابن‌یوسف‌ها و ابن‌قتیبه‌ها چنین "نظریه‌الاهیاتی" را نداشتند، ولی شیعه دارد. تاریخ‌تشیع، بویژه اسماعیلیه‌ای که وارد درمیدان "سیاست" (آوردگاهِ "اراده‌های‌معطوف به قدرت") شدند، نشان می‌دهد که "نظریه‌امامت" امکان چه غلظت‌ای از اِعمالِ شناعت را بدیشان داد تا راه به فضاحت‌عظیمی بُردند که مُهرخاتمت بر حضورتاریخی‌شان نهاد: واپسین "امام"های اسماعیلی عملا "خدایی" می‌کردند! تا مثلا حسن‌دوم در ۵۶۰ هجری در الموت، صلای‌قیامت و اسقاط شریعت داد...!!!
تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!