جهان تشنه است!


جهان تشنه است کی ابر بلند آواز! می‌باری؟
در این باغی که خشکیده‌ است کی امید می‌کاری؟

زمین می‌نالد از بی برگ و باری، کو بهاری سبز؟
که پایانی شود بر این خزان، این فصل بیزاری

شقایق بهر آزادی به خون خویش غلتیده‌ است
ولی خفاش مشغول‌است چون زالو به خونخواری

خیابان‌ها به خون آغشته و دل‌ها به آتش داغ
جوان‌ها غرق خون و پیرها در رنج و بیماری

نمی‌آید برون "از غیب دستی" تا برافروزد
چراغی در سیاهی‌های این شب، این شب تاری

تو از ایثار می‌گویی و ایشان فکر دکّان‌اند
ندارد عشق جایی در دل این خلق بازاری!

زمستان‌ است و میهن مرغ بی بال و پری غمگین!
نشسته منتظر هر گوشه، راسویی و کفتاری

بلا می‌بارد اما سر پناهی بر سر ما نیست
مباد این خانه را یارب! به حال خویش بگذاری!

علی رضا جعفری