قندهار و هرات و خوزستان

زادگاه من‌است این دوزخ
قندهار و هرات و خوزستان
هیزم آتش ستم شده‌ است
استخوان‌های ما، برادر جان!

ما که از شب فرار می‌کردیم
خانه‌هامان اسیر ظلمت شد
آسمان شد خراب بر سرمان
هر یک از ما اسیر غربت شد

روح دریاچه‌ها پریشان است
رودها خشک و مانده از جریان
زیر شلاق تشنگی هر روز
چشمهامان پر‌است از باران

بچه‌هامان غریب و آواره
مردهامان شکسته و تنها
مادران، داغ‌دیده و تنها
دختران، ناامید از فردا

غصه‌هامان چقدر انبوهند!
در گذرگاه خستهٔ تاریخ
سفره‌هامان لبالب از غم نان
آبمان زهر و قوتمان زرنیخ

سیستان، سنگ و قندهار، آنش
روزها سرد و شهرها ویران
آه! از این سرزمین چه می‌خواهند
گرگها، کرکسان و کفتاران؟!

های! همزاد من! به خود باز آی
این برادر کُشی ندارد سود
رو سیاه همیشه شد قابیل
باز این خانه را نکن نابود!

علی رضا جعفری