#در_دست_آماده‌سازی
فرار از زیر سایهٔ پدر و مادر(قسمت اول)
از کتاب «خوشی‌ها و دشواری‌های فرزندآوری»
مدرسهٔ زندگی #دوباتن
ترجمهٔ #رشید_جعفرپور
🔹«سایهٔ عاطفی» شامل مجموعه‌ای از دستوراتی(معمولاً نانوشته) است دربارهٔ این‌که چه انتظاراتی را بچه باید برآورده سازد تا توجه و محبت از طرف والدینش را تضمین کند و به معنای متافیزیکی کلمه، جایی روی زمین داشته باشد. به جای قلمرو پادشاهی یا بخت و اقبال بلند، پدر و مادر مجموعه‌ای از قوانین نانوشته به ارث می‌گذارند: هیچ‌وقت نباید با دستاوردهای پدرت رقابت کنی؛ هیچ‌وقت نباید از من شادکام‌تر باشی؛ باید کسانی را که مخل آرامشت هستند دوست داشته باشی؛ هیچ‌وقت نباید به خودت به عنوان یک مرد یا زن واقعی نگاه کنی؛ باید مدام نگران پول باشی؛ باید تا ابد احساس کنی آنچه کردی کافی نیست... این‌ها فرمان‌هایی پنهان است که یک نسل ناآگاهانه به روان نسل بعدی سُر می‌دهد. حاصل آن‌که، بدون دیدن درستِ ابعاد سایه‌ای که تحت آن دست به عمل می‌زنیم، در روابط‌مان، یکی پس از دیگری، ممکن است مورد سواستفاده قرار بگیریم یا آخرِ کارمان این شود که نتوانیم به راحتی پذیرای محبت باشیم. در کار، ممکن است از بلندپروازی‌های واقعی‌مان پیش از موعد بازنشسته شویم، به خودمان بگوییم که استعداد لازم را نداریم -علی‌رغم شواهد عینی علیه‌اش. عصبانی شدن برای‌مان ناممکن می‌شود. به خودمان اجازه نمی‌دهیم زیادی سرگرم‌کننده یا هیجان‌زده شویم. هر بار که برای خودمان پول خرج می‌کنیم احساس گناه می‌کنیم. فقط نصف آنچه را که حق‌مان است زندگی می‌کنیم.
🔹در عین حال، عموماً، بسیار بیش از آنچه لازم است به پدر و مادرمان فکر می‌کنیم. هنوز از عصبانیت‌شان می‌ترسیم (هرچند ممکن است بیست سالی از مرگ‌شان گذشته باشد). نگران سلامتی‌شان هستیم گویی در واقع آن‌ها بچه‌اند؛ دائماً دلواپس‌ایم که بدون ما غمگین باشند یا احساس طردشدگی کنند. در طلب تأیید گرفتن از آن‌هاییم-و آن‌ها را مخاطبان ضمنی زحمت‌های‌مان به حساب می‌آوریم. هر بار که می‌خواهیم از چیزی لذت ببریم خاطرهٔ ما از نظام ارزشی‌شان دست و پای ما را می‌بندد. قدری افسرده بودن حس امن‌تر و محترمانه‌تری دارد.
🔹سایه‌های احساسی همیشه، و نهایتاً، با اخاذی ایجاد می‌شود. معامله از این قرار است: آن‌طور که ما می‌خواهیم رفتار کن وگرنه ما به آرامی یکی از منابع عشق را قطع می‌کنیم؛ راه ما را دنبال کن وگرنه باید رنج بکشی و شکست بخوری. ممکن است عشق زیادی از جانب والدین سایه‌افکن وجود داشته باشد، اما نه از آن نوعی که اقتضای استقلال و اصالت دریافت‌کنندهٔ آن عشق باشد. نباید کم‌ترین اهمیتی داشته باشد که بچه‌ها چه کسی را برای ازدواج انتخاب می‌کنند، دنبال چه شغلی می‌روند یا وقتی نوبت خودشان شد فرزندشان را چگونه تربیت می‌کنند. پدر و مادر خوبی بودن به معنای تمایل به وانهادن کنترل است. این‌که آدم بگذارد دیگران فراموشش کنند، این‌که سروکله‌اش در رویاهای فرزندش پیدا نشود؛ مانعی بزرگ بر سر راه رشد و موفقیت به ودیعه نگذارد، اسباب نگرانی و دلسوزی نشود، منبع ترس و وحشت نباشد؛ آقابالاسر عزت‌نفس نباشد؛ درک کند که سرپناه دادن به کسی هرگز به معنای مُحق بودن در کنترل هویت و سازوکارهای روانی‌اش نیست. بزرگ‌ترین هدیهٔ یک پدر و مادر این است که آن‌قدر مهربان باشند که این حق را به ما بدهند که فراموش‌شان کنیم.
#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی
@eudemonia
فرار از زیر سایهٔ پدر و مادر(قسمت اول)
از کتاب «خوشی‌ها و دشواری‌های فرزندآوری»
مدرسهٔ زندگی #دوباتن
ترجمهٔ #رشید_جعفرپور
🔹«سایهٔ عاطفی» شامل مجموعه‌ای از دستوراتی(معمولاً نانوشته) است دربارهٔ این‌که چه انتظاراتی را بچه باید برآورده سازد تا توجه و محبت از طرف والدینش را تضمین کند و به معنای متافیزیکی کلمه، جایی روی زمین داشته باشد. به جای قلمرو پادشاهی یا بخت و اقبال بلند، پدر و مادر مجموعه‌ای از قوانین نانوشته به ارث می‌گذارند: هیچ‌وقت نباید با دستاوردهای پدرت رقابت کنی؛ هیچ‌وقت نباید از من شادکام‌تر باشی؛ باید کسانی را که مخل آرامشت هستند دوست داشته باشی؛ هیچ‌وقت نباید به خودت به عنوان یک مرد یا زن واقعی نگاه کنی؛ باید مدام نگران پول باشی؛ باید تا ابد احساس کنی آنچه کردی کافی نیست... این‌ها فرمان‌هایی پنهان است که یک نسل ناآگاهانه به روان نسل بعدی سُر می‌دهد. حاصل آن‌که، بدون دیدن درستِ ابعاد سایه‌ای که تحت آن دست به عمل می‌زنیم، در روابط‌مان، یکی پس از دیگری، ممکن است مورد سواستفاده قرار بگیریم یا آخرِ کارمان این شود که نتوانیم به راحتی پذیرای محبت باشیم. در کار، ممکن است از بلندپروازی‌های واقعی‌مان پیش از موعد بازنشسته شویم، به خودمان بگوییم که استعداد لازم را نداریم -علی‌رغم شواهد عینی علیه‌اش. عصبانی شدن برای‌مان ناممکن می‌شود. به خودمان اجازه نمی‌دهیم زیادی سرگرم‌کننده یا هیجان‌زده شویم. هر بار که برای خودمان پول خرج می‌کنیم احساس گناه می‌کنیم. فقط نصف آنچه را که حق‌مان است زندگی می‌کنیم.
🔹در عین حال، عموماً، بسیار بیش از آنچه لازم است به پدر و مادرمان فکر می‌کنیم. هنوز از عصبانیت‌شان می‌ترسیم (هرچند ممکن است بیست سالی از مرگ‌شان گذشته باشد). نگران سلامتی‌شان هستیم گویی در واقع آن‌ها بچه‌اند؛ دائماً دلواپس‌ایم که بدون ما غمگین باشند یا احساس طردشدگی کنند. در طلب تأیید گرفتن از آن‌هاییم-و آن‌ها را مخاطبان ضمنی زحمت‌های‌مان به حساب می‌آوریم. هر بار که می‌خواهیم از چیزی لذت ببریم خاطرهٔ ما از نظام ارزشی‌شان دست و پای ما را می‌بندد. قدری افسرده بودن حس امن‌تر و محترمانه‌تری دارد.
🔹سایه‌های احساسی همیشه، و نهایتاً، با اخاذی ایجاد می‌شود. معامله از این قرار است: آن‌طور که ما می‌خواهیم رفتار کن وگرنه ما به آرامی یکی از منابع عشق را قطع می‌کنیم؛ راه ما را دنبال کن وگرنه باید رنج بکشی و شکست بخوری. ممکن است عشق زیادی از جانب والدین سایه‌افکن وجود داشته باشد، اما نه از آن نوعی که اقتضای استقلال و اصالت دریافت‌کنندهٔ آن عشق باشد. نباید کم‌ترین اهمیتی داشته باشد که بچه‌ها چه کسی را برای ازدواج انتخاب می‌کنند، دنبال چه شغلی می‌روند یا وقتی نوبت خودشان شد فرزندشان را چگونه تربیت می‌کنند. پدر و مادر خوبی بودن به معنای تمایل به وانهادن کنترل است. این‌که آدم بگذارد دیگران فراموشش کنند، این‌که سروکله‌اش در رویاهای فرزندش پیدا نشود؛ مانعی بزرگ بر سر راه رشد و موفقیت به ودیعه نگذارد، اسباب نگرانی و دلسوزی نشود، منبع ترس و وحشت نباشد؛ آقابالاسر عزت‌نفس نباشد؛ درک کند که سرپناه دادن به کسی هرگز به معنای مُحق بودن در کنترل هویت و سازوکارهای روانی‌اش نیست. بزرگ‌ترین هدیهٔ یک پدر و مادر این است که آن‌قدر مهربان باشند که این حق را به ما بدهند که فراموش‌شان کنیم.
#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه و ویراستار: #بابک_عباسی
@eudemonia
1 comment
Gharabaghi
متن جالبی بود و یادآور پذیرش نامشروطی که توصیه میشه والدین نسبت به فرزندانشون داشته باشند
Log in to comment