🔴 سقوط اخلاقی
✍️مصطفی آرانی روزنامهنگار:
سقوط یعنی حامی یک سیستم، از انکار شیشه نوشابه در ۸۸ به افتخار به آن در ۱۴۰۲ رسیده باشد.
🔺اینجا میخندند و حظ میکنند که مخالف را ترساندهاند ولی نمیدانند مقدمه چنین افتخاری به شیشه نوشابه، سقوط اخلاقی سیستم در ذهنشان است.
🔺سیستمی که حامیانش مدعی هستند، تنها حکومت بر حق جهان است. واقعا جا دارد سیستم نگاهی به خود کند و ببیند چه شد که حامیانش خیلی ساده، جلوی چشم هزاران ناظر، افتخار میکنند به تجاوز در بازجویی.
🔺وقتی حامی تو را اینگونه ببیند، وقتی دوستت، فداکارت، فداییات تو را این طور به بقیه معرفی کند، چرا نباید آن را باور کرد؟
🔺و سوال مهمتر اینکه سیستم از کجا به کجا رسیده که معنای اقتدار شیشه نوشابه و گونی برای کاربر توییتری (بخوانید شهروند) عادی شده است؟
🔺چطور شد که توقع اقتدار از این حاکمیت این قدر پایین آمد و به جای ایستادگی در برابر امپریالیسم در ابتدای انقلاب به اینجا رسید؟
@SepehrAzadi
اون قشری که میگه باید با این حیوانات درست رفتار کرد و به عقاید شون احترام گذاشت ، اینطوری خفه خون می گیرن
فردا روزی با خود اینا وقتی با شیشه نوشابه ی خودشون، ازشون پذیرایی شد . دیگه کسی جرات طرفداری از این بی ناموس ها رو نداره
شاه در حالی ایران را ترک کرد که نفرت از دربار و ساواک سراسر ایران را پر کرده بود و این نفرت عمومی نسبت به دومین و آخرین حاکم سلسله پهلوی نتیجه چپاولگری و تبهکاری های درباریان و چاپلوسان و پابوسان در طول چند دهه بود.
تحقیر محمدرضا در مراسم افتتاحیه المپیک۱۹۴۸ و در ورزشگاه امجدیه تهران
پنجاه سال حكومت ديكتاتورى، سلطنتى، هزار فامیلی، فاسد و آنچنانى بود، به وسيلهى دو نفرى انجام گرفت كه آنها را بيگانگان بر سر كار آوردند و مردم نقشى نداشتند.
اما نکته قابل توجه در این بین، وابستگی و ذلالت این افراد در برابر غربی ها و سران بالا دستی بود.
امیر اسدالله اعلم در بخشی از یادداشتهایش در رابطه با محمدرضا شاه اینگونه می نویسد:
«چشمداشت هميشگي شاه اين بود كه بزرگترين مرد تاريخ ايران و بالاتر از همه شاهان پيشين شناخته شود. همه پيروزي هاي ملي زمان او به او نسبت داده شوند و درخشش زودگذر هيچ كس چيزي مگر بازتاب بي رونقي از شخصيت پرتو افشان او نباشد. باور شاه اين بود كه پدرش او را مرد با كفايتي گمان نمي كرد. از اين گذشته سالهاي آغازين سلطنت و بي اعتنايي چند تن از نخست وزيرانش را پيوسته به ياد داشت.
در نخستين سفر به انگلستان نيز در تابستان ۱۳۲۷(۱۹۴۸) كه مقارن با بازي هاي المپيك در آن كشور بود به گونه اي سرد و حتي زننده با او رفتار شد: در مراسم گشايش اين بازي ها پادشاه و خانواده سلطنتي و سپس نخست وزير و چند تن از وزيران انگلستان در جلو و شاه ايران و همراهانش به دنبال آنان به ورزشگاه رفتند و به همان ترتيب در جاي خود قرار گرفتند.
در زمان نخست وزيري دكتر مصدق نيز يك بار در مراسمي كه به مناسبت زادروز او طبق معمول هر سال در ورزشگاه امجديه برپا شد به مجرد ورود شاه ناگهان جمعيت اطراف جايگاه كه از هواخواهان حزب توده بودند دست به ناسزاگويي و توهين زدند و او را به ترك ورزشگاه واداشتند. اينگونه زخم هاي رواني ناپيدا هميشه او را رنج مي داد و همواره آرزو داشت از ايرانيان گرفته تا بيگانگان از مردم معمولي گرفته تا سياست پيشگان و رهبران قوم به همه و همه نشان دهد كه از همه برتر است.» (۱)
شاه در برابر بیگانگان به ویژه آمریکا برای سالها یک بله قربان گو بود.
حقارت شاه در مقابل بیگانگان از نگاه دو نویسنده خارجی:
یکی از نویسندگان خارجی (مامورین رونیس) می نویسد:
شاه وابستگی روحی و روانی زیادی به روسای جمهور آمریکا داشت. او روسای جمهور آمریکا را در حکم پدر خود می دانست. به همین دلیل هرگاه دست آن ها را پشت سر خود می دید و هرگاه احساس می کرد از عملکردش راضی هستند احساس نشاط می نمود و در یک حالت تعادل روانی قرار می گرفت ولی هرگاه استنباط می کرد عملکردش نتوانسته است آمریکایی ها را کاملا راضی کند تعادل روانی اش به هم می خورد. به همین دلیل بود که در روزهای آغازین انقلاب و در زمانی که اولین شعله ها در قم پدید آمد شاه به یکی از دوستان نزدیکش گفت: «مادام که آمریکایی ها از من حمایت می کنند می توانیم هر چه می خواهیم بگوییم و هر کاری می خواهیم انجام بدهیم; بنابراین مرا نمی توان تکان داد!»
نویسنده دیگری چنین می نگارد:
شاه شخصیتی کاملا وابسته داشت. وابستگی سیاسی و روانی او به شخصیت و روسای جمهور غرب (به ویژه روسای جمهور آمریکا) خیلی شدید بود. به همین دلیل اگر در پناه قدرت آن ها قرار نمی گرفت به هیچ وجه نمی توانست حیات سیاسی داشته باشد. شخصیت شاه طوری سامان یافته بود که حتما می بایست به یک شخص قوی مثل روسای جمهور آمریکا وابسته باشد. تا زمانی که یک شخص قوی همچون