دل‌نوشته الهه میزانی، همسر عباس امیرانتظام در دومین سالگرد درگذشت او

«... روزی؛ کشوری به نام تو شناخته خواهد شد. عباس امیرانتظام. در خاطره جمعی ملتی بزرگ، اسم تو جاودانه می‌شود. برای گرامی داشت سال‌های نفس‌گیر زندان، روزهای کند و سرد سلول‌های انفرادی و پاهای برهنه‌ای که سرمای زمین سیاه و دیوارهای سیمانی زندان‌های ترسناک را تاب آورد و درونی که بزرگ بود و دردناک ترین شکنجه‌های روحی را از قلب فراخش عبور داد. چگونه توانستی بخشایشی چنین شکوهمند را در جانت پذیرا شوی و بگویی می‌بخشی، گرچه فراموش شدنی نباشد. چگونه خانه‌ات به روی بازجویانت حتا گشوده بود. با لبخند، با احترام. آن همه شجاعت از کجا می‌آمد؟ آن همه پایمردی. مقاومت در سال‌هایی چنان دراز و دیرگذر، از کدام فکر، از کدام ذهن اندیشه‌ورز نشات گرفته بود؟ من زنده‌ترین شاهد تو برای به زانو درآوردن تمام مخالفانت بوده‌ام. تو با رعایت تمام ارزش‌های اخلاقی و در نهایت رفتاری انسانی، کسانی را وادار به عذرخواهی و احترام به خود کرده‌ای که شرورانه‌ترین رفتارها را با تو داشته‌اند. چه کسی می‌گوید تو مرده‌ای؟ مرده آن است که نامش به نکویی نبرند.... »

@Tavaana_TavaanaTech