ناگه پرسیدمش که «عشق» در نظرت چون بُوٙد؟

فرمود: عاشقان را عشق، پیوسته «دوزخ» است و «برزخ» است و «بهشت»؛ زان رو که نخست چون حریق دوزخ، جانتْ تمام بسوزاند؛ لیک بعدِ آن، صبر اهل برزخ بایدت در این ره که هزارسال باشد و بیشتر؛ اما آندٙم که معشوق به لطف در عاشق نظر افکنٙد، نسیمی بس جان افزا بٙرٙت وزیدن گیرد و احوالت چنان باشد که گویی «قدسیان»، جاودانه عمری بهشتی را خلعت ات ساخته اند.

«در باب عشق»
رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate