با من اكنون چه نشستنها، خاموشيها
با تو اكنون چه فراموشيهاست
چه كسي می‌خواهد
من و تو ما نشويم
!خانه‌اش ويران باد

من اگر ما نشوم، تنهايم
تو اگر ما نشوي
خويشتني
از كجا كه من و تو
شور يكپارچگي را در شرق
باز بر پا نكنيم
از كجا كه من و تو
مشت رسوايان را وا نكنيم

من اگر برخيزم
تو اگر برخيزي
همه برمی‌خيزند
من اگر بنشينم
تو اگر بنشينی
چه كسي برخيزد؟
چه كسي با دشمن بستيزد؟
چه كسي
پنجه در پنجه هر دشمن دون
آويزد

دشتها نام تو را می‌گويند
كوهها شعر مرا می‌خوانند
كوه بايد شد و ماند
رود بايد شد و رفت
دشت بايد شد و خواند

در من اين جلوه اندوه ز چيست؟
در تو اين قصه پرهيز - كه چه؟
در من اين شعله عصيان نياز
در تو دم‌سردی پاييز - كه چه؟

!حرف را بايد زد
!درد را بايد گفت
سخن از مهر من و جور تو نيست
سخن از
متلاشی شدن دوستی است
و عبث بودن پندار سرورآور مهر

سينه ام آينه‌ای ‌ست
با غباری از غم
تو به لبخندی از اين آينه بزدای غبار
.... من چه می‌گويم، آه
با تو اكنون چه فراموشيها
با من اكنون چه نشستنها خاموشيهاست

تو مپندار كه خاموشی من
هست برهان فراموشی من
من اگر برخيزم
تو اگر برخيزی
همه برمی‌خيزند

حمید مصدق