«گفتم که ماه من شو شهری گریه کرد»
- مگر چه کرده بود دست بالا‌رفته‌مان؟
می‌خواستم بخوانم عربی
آه ربی
بخوانم غم‌انگیز برای ماه قبایل
آه چنان حرف می‌زدند که انگار نماز می‌خوانند
و تیرها بین کاسه‌ی سر و زانو مانده بود
با دست‌های قلم
پاهای قلم
هر چه نوشتند خون شد
هر جا که رفتند
نی‌دمید
نی‌دمید که بگذارید من زبان‌بریده بگویم
نی‌دمید
اما تیرها مانده بودند
که این نی‌ها چرا پس
در باد خم نمی‌شوند؟
ربی این نی‌ها را اگر زدند
مبادا بدهی دست کودکی که مشق کند
دست به این‌نی‌ها نزنی
خون راه می‌افتد
سران نی‌ها آمدند
می‌خواستند چیزی بگویند اما
از زبان بریده‌شان
کلمات مقدس به آسمان پاشیده می‌شد
که این خون من است
- مگر چه کرده بود دست؟
- رگ ابر تاریک را زده بود.
دی‌ماه. نود و هشت
شعر و صدا: #فریاد_ناصری
عود: #معنی_جهاد
ضبط: #میثم_علیپور
@andaromidvari
