امام علی درباره پذیرش حکمیت
خطبه ۳۵ نهج البلاغه


اما بعد، همانا نافرمانی از خیرخواه دلسوزِ دانایِ کارآزموده، مایهٔ حسرت و پشیمانی است. من دربارهٔ این حکمیت، فرمان خود را به شما گفتم و نظر نهفته و خالص خود را برای شما آشکار کردم؛ چه می‌شد اگر..... اطاعت می‌شد!
ولی شما همچون مخالفانی ستمکار و پیمان‌شکنانی نافرمان، از پذیرش آن سر باز زدید، تا آنجا که گویی *خیرخواه در خیرخواهی خود به تردید افتاد* و *آتش‌زنه از برافروختن آتش (روشن‌گری) بازماند.* سرانجام، داستان من و شما به گفتهٔ سرایندهٔ قبیلهٔ هوازن ماند که گفت:
«فرمان خود را در سرزمین «مُنْعَرَج اللِّوی» به شما دادم، ولی خیرخواهی را جز در نیمهٔ روزِ فردا (که کار از کار گذشته بود) درنیافتید!»



_وامصیبتا که تاریخ چه بد گونه تکرار می شود.

@zahrdaroo