Бизда асосан шахарларда шундай, ҳаракат қилса иш топади, пул топади, лекин узоқ қишлоқ жойларида, ишлаб чиқариш кам бўлган жойда иш бўлмаса, қайердан пул топади? Аввало, ўзи ҳар бир киши насибасичалик ризқ олади, агар шу ризқ сабабини қилишга уйида имкони бўлмаса, четга кетади (
30-40 йил олдинги техника-технология кимга керак? Бу ерда ҳамма (ўзи интилиб, ютуққа еришаётганлардан ташқари) вақт ёқотяпти. Тиббиётда балки яхшидир, лекин мен кўраётган кадрлар билан яна 5-10 йил шундай судралиб ривожланамиз, менимча.
Тиббиётда хам яхши шифокор бомасез итгаям керагиз йук тиббиётни битириб четда мардикорчилик килию ишлаетганлар хам бор иш топа олмаганлигижан эмас яхши укимаганлигидан
Битта мисол, ўзиз хулоса қиласиз: поликлиникамизда ЛОР бор, у 6 йил ТошМИ да ўқиган, яхши баҳоларга, яна магистратурада ўқиган, бўлмаса поликлиникага ишга кирмас эди, ойлиги ±100$, иши бир дунё, оиласи, бола-чақаси бор, хўш у нима қилсин? Ойлиги баланд ҳусусий шифохонага кетсинми, табиийки у ерга пули йўқ одам бормайди, ёки халқ хизматида қолсинми, ёки тил ўрганиб четга кетсинми? Баъзида фақат рахмат учун фидокорлик хаммани хам қўлидан келмайди, аслида таълим тизими гўрга кириб кетишига хам педагогларнинг мизер ойлиги сабаб бўлган. Энд хулоса ўзингизга, ким айибдор, ким жабр кўрувчи?