‍ ‍ 🔴 مرگ بیماران اعتیاد در آتش قفل های بسته ناکارآمدی!

✍️ مظفر امیدی /  فرهنگی وکنشگر اجتماعی خرم آباد لرستان

هرفردی اطراف خویش را بنگرد کسانی را  می بیندگرفتار  در دام اعتیاد،* که عمدتا دارای روحی لطیف و حساس ، اما سری پرشور ،ذهنی ناآرام و مشوش دارند که، در این کالبد جسم و قفسِ تن نمی گنجد و این آغاز همان لحظه ای است که در کنار برخی دیگر از همنوعان خویش، بزمی کوچک را در گردِ شعله ی شمع مانندی به پا می کنند تا آرام آرام تن را بسوزانند و ذهن و روح را از قفس جسم برهانند ؛ اما دریغ و افسوس  از این  سوختنِ  ذره ذره ی جسم و این رها‌ شدن در خیال!**

و آن گاه در می یابند که از جسم و تن چیزی باقی نمانده و براستی روح و روان هم به رهایی واقعی نرسیده و تنها و هر از گاهی به کمک افیون "این زهر و سم کُشنده" رهایی و پرواز را در خیال تجسم و پس از مدتی کوتاه شاهد  سقوط آن پروازِ خیال با شدت دردی که تا مغز استخوان جسم را می سوزاند و او احساس اش می کند !
آری فرد بیمارِ اعتیاد، برای تسکین موقتی درد خویش،"چشم به راه مافیای بین المللی  افیون از افغانستان تا قاره ی سبز اروپا در آنسوی جهان است " و خط ترانزیتی را دنبال می کند تا کی و چه موقع و چگونه  بخشی از آن به دیار و شهر، محله و پارک و خیابان و کوچه  ارزاق می رسد تا پیک موتوریِ روزی رسانِ خانواده ،دوای درد جسم و روح او را مهیا و تحویل دهد.
اینک از آن جوان معصوم رعنای خوش قد و قامت و ذهن پر از رویا و مشوَّش شده که مدتهاست پدر ،مادر ،همسر ،فرزند وسایر عزیزان رابه فراموشی سپرده انتظاری نیست؛ زیرا او در پی چاره ی تسکین درد خویش است.دیگر فرهنگ جامعه آنان را نمی پذیرد زیرا اعتیاد را بیماری تلقی نمی کنند ، حاکمان تلاش می کنند آنان را از منظر عمومی پنهان و دور کنند تا جامعه ی انسانی بیشتر از این آسیب نبیند؛ مافیای درآمدزایی و ثروت اندوزی از برخی دستگاههای مسئول تا بخش های خصوصی تنها هدف خویش را《کسب سود و درآمد بیشتر 》و نهایتا خانواده های از هم پاشیده می مانند که پس از سالها رنج و درد و غم، آخرین راه را سپردن آنان به کمپ های ترک اعتیاد یا "شکنجه گاههای تن و روان " می دانند تا آخرین بارقه های امید برای تولد دوباره را پس از مرگ تدریجی به بار آورد و جشن بگیرند.
کمپ هایی که نه مدیریت آنان را متخصصان بر عهده دارند و نه روان شناسان و درمانگران بر آن ها مسئولیت ؛کمپ هایی با ساختمان هایی متروکه و دالان مانندودخمه هایی با حصارهایی بلند و شکنجه گرانی که اصول درمان را مبتنی بر آزارهای جسمی و ...،استثمار مالی خانواده ها  با هدف درآمدزایی بدون کور سویی نورو امید و قفل های پولادین بر درب های زنگ زده که شعله های آتش بالای هزاران درجه گرما نتوانست درب یکی از آنها را باز کند.
آری بیماران اعتیاد ،مریضان فراموش شده ی خانواده ،سازمان ها و نهاد های خدمات درمانی و بهبودی ،جامعه ،حاکمیت و دستگاههای مسئول ،رسانه ها ،فعالان مدنی و رسانه ای  و قربانیان مافیای تجارت کنندگان مواد مخدر هستند که آخرالامر باید اینگونه در آتش بیداد زنده زنده بسوزند.