دستانش بر قبضه‌ی اسلحه فشرده شد. می‌دانست که این بازی، پایان دیگری نداردیا زانو زدن، یا پرواز در آتش. اما آنها فرزند این خاک بودند نه برای تسلیم شدن، که برای پرواز... با پرچم شیر و خورشید فریادی در کوچه‌های تاریخ پیچید: “خداحافظ، ایران
همیشه ناراحت بودم که دوران آخوند بدنیا آمدم و آرزو داشتم در زمان نادر و پهلوی و هخامنشیان به دنیا بیام ولی امروز خوشحالم چون با بابکها و حلاجها هم دوره و هم زمان شدم
