لازم نیست شما دکارت یا پل سارتر
باشی تا این داستانها رو بفهمی،کافیه به بهشت و وعده های داده شده آخر زمان این ادیان و مذاهب دقت بیشتری بکنی،دارای مشخصاتی هستن از جمله: ناکامی‌های دنیوی ،محرومیت‌ها و لذایذ ممنوعه،آمال و آرزوهای سرخورده ، حرمان و رنج های دنیوی،ترسها و قضاوت های دنیوی و خشم و وحشت و تنهایی و نیازها....... که ممکنه در برخی مذاهب کم یا بیش با چاشنی تخیل متغیر باشند ، در این وعده‌گاه پیداست.پسران نوجوان غلام باره لپ سرخی، که هیچ گاه پیر نمی شوند،دختران نوجوانی که همیشه در حال خدمت هستند,حوریان که هیچگاه بازنشسته نمی شوند پستانهای که شیر انگبین از آنها چون آبشاری روان است، جوی پر از شراب سرخ در بستر نظر بازی ها ...... هر تابوی در اونجا حلال و جاییز است،و جالبه هرجایی هم که این افعال حرام دست پای آنها را
می بست با یک وحی و خبری از غیب همچی حل میشد ،قرنها گذشت و این واعظان هم ! نوع آوری کردند گل بود به چمن و سبزه هم آراسته شد، در ریز سانتی مترهای شنیع چنان دقت نظر داشتند و دارند که فقط میشود آنرا در ذهن یک بیمار جنسی متجاوز زنجیری جستجو کرد هرچقدر تفکرات اینها سنتی و بدوی! در مقابل در این کام جویی مدرن و با دقت لذت های دنیوی را، کالبد شکافی و بر تن و کسوت خود جایز و حلال کردند،حال با اندکی شرط و شروط ها.