خانم فاطمه سپهری که چند ماهی است به علت نامه سرگشاده و درخواست استعفای خامنهای در زندان بسر میبرد روایتی از یکی از آخرین دیدارهای خود و بازجویش میدهد.
.
او که به گفته بازجو به علت عفو رهبری آزاد شده است رفتن خود از زندان را منوط به آزادی همراهانش میداند و همچنین از عبارت «عفو رهبری» نیز بهسختی انتقاد میکند.
.
خانم سپهری در بخشی از سخن خود میگوید: «عفو رو به کسانی بده که رهبر رو دوست دارن. من رهبر نمیخوام. خامنهای باید بیاد جلوی تلویزیون بنشیند و از من و همراهانم عذرخواهی کند. من رهبری اون رو قبول ندارم. جنگ هشت ساله راه انداختند. بچه من را بیپدر کردند. مگه من چکار کردم؟ اصلا به من ابد بدن. اصلا اعدام بدن. اول بیاد ثابت کنه من چه جرمی کردم؟»
.
خانم سپهری و همراهان او از امضاکنندگان بیانیه ۱۴ هستند.
.
#فاطمه_سپهری #بیانیه۱۴ #خامنه_ای #وزارت_اطلاعات
@Tavaana_TavaanaTech
اگر در ایران قرار باشد تغییری در جهت دموکراسی، آزادی، و رفاه اجتماعی اتفاق بیفتد من در شیوه مبارزاتی و موضعگیرهای خانم سپهری و همفکرانش (در مقایسه با بخش عمدهای از اپوزیسیون درمانده خارج از کشور) هم شانس بیشتری میبینم هم آینده روشنتر
به نظر میرسد سیاستهای آموزشکده توانا هم در همین راستا باشد: آموزش و گسترش این طرز فکر که باورهای شخصی ما باید از سیاست جدا باشد. اینکه افراد جامعه، مانند خانم سپهری، اگر باورهای اسلامی دارند، آن را در دل خود حفظ کنند، و همزمان با حاکمان ستمگر جمهوری اسلامی مبارزه کنند تا سرانجام حکومت دموکراسی و عدالت برقرار شود
اما پرسشی مهم پیش میآید: آیا چنین چیزی امکانپذیر هست؟ آیا میتوان در مقابل الله خم و راست شد و قرآن را بوسید و به جنگ دیکتاتور اسلامی هم رفت
شاید بگویید بله؛ یک نمونه همین خانم سپهری. اما ما از این دست مبارزات فراوان داشتیم. از طاهریان و صفاریان گرفته تا برخی جریانهای فکری در انقلاب مشروطه. کدام یک نتیجهبخش بوده؟