به خاطر دارم روزی کتاب دگماتیسم نقابدار عبلکریم سروش رو خوندم و بسیار خوشم اومد اما بعداز انقلاب فرهنگی که به خواست عبلکریم سروش به همراه دوستان اصلاحطلبشون با هدف تغییر بنیادی کتاب بر مبنای دانش روز و اینکه خروجی از دانشگاهها به گونه ای باشه که فارغ التحصیل هر رشته ای بتونه به راحتی وارد جرگه ی سازندگی کشور بشه . به ظاهر معقول میومد اما این مهم چهار سال طول کشید و...

کتابها ضاله اعلام شدن .
اساتید پاکسازی شدن

دانشجوها غربیل شدن
کلاسها تفکیک جنسیتی شدن

چادر در دانشگاه الزامی شد و چندین مورد دیگه .

وقتی خاتمی بعنوان سردمدار اصلاحات وارد میدان شد اما عملا بزرگترین وطن فروش بود و بیشترین خیانت رو کرد به این نتیجه رسیدم که :

سروش خودش بزرگترین دگم نقابدار بود و فهمیدم این جماعت در چند رنگی و دریوزگی میتونن استاد جهان باشن نوشتن یک کتاب از ماهیت خودشون که چیزی نیست یا مثل خاتمی وطن فروش و نامرد باشی اما با عنوانی وارد میدان بشی که انگار میخوای امتیازهای از دست رفته ی ایرانی ها رو بهش برگردونی .

کفتار ازینا بهتره بچه رو چجوری کشتن بیشرفا نون کسکشی شرف داره به نونی که اینا میخورن

قدرت با روح و روان آدم چه میکنه که برای حفظش اینطور جانی و وحشی میشن و از جان هیچ جنبنده‌ای نمیگذرن. دیکتاتوری همیشه همین بوده

مرگ بر این رژیم کثیف و تنها جواب قیامی چون ابان است

* «سروتونین» و «دوپامین» در صاحبان قدرت*

چند سال قبل که ترجمه‌ی فارسی کتاب «جباریت» نوشته‌ی «مانس اشپربر» روانشناس بزرگ آلمانی را می خواندم.
این کتاب تحلیل روان‌شناختی تحولاتی است که ماندن طولانی در قدرت، شخصیت و ساختار روانی صاحبان قدرت پدید می‌آورد و حتی آنان را به برخی بیماری‌های نهفته‌ی روانی گرفتار می‌کند. به‌گونه‌ای که از نقطه‌ای به بعد دیگر نه خودشان می‌توانند تغییری در خود ایجاد کنند و نه دیگران جرأت می‌کنند بیماری را به آنان گوشزد کنند!

از سوی دیگر، لذت ناشی از قدرت، سبب افزایش ترشح هرمون‌های دوپامین و سروتونین در مغز می‌شود که به تدریج تمایل به تکرار این لذت موجب تلاش فرد برای دستیابی به قدرت بیشتر می‌شود.

از دیگر سو، افزایش مداوم ترشح این هورمون‌ها منجر به اعتیاد مغز به آنها می‌شود و آنگاه همین اعتیاد، فرد را وامی‌دارد که با شدت بیشتری بکوشد تا روزبه‌روز قدرت خود را بسط دهند تا لذت‌ خودش از قدرتش کاهش نیابد (دقیقاً مانند وقتی معتادان مجبورند دوز مصرفی خود را بالا ببرند تا میزان رضایتشان کاهش نیاب.

و چنین می‌شود که کم‌کم یک انسان سالم معمولی وقتی در بلندمدت در قدرت می‌ماند به یک دیکتاتور بیمار بدل می‌شود. فرقی نمی‌کند، این روحیه‌ی دیکتاتوری می‌تواند در خانه، در اداره، در وزارتخانه یا حتی در نانوایی باشد.

هر موضعی که به ما احساس قدرت بدهد، می‌تواند ما را معتاد کند و به همین علت دربرابر تغییر آن وضعیت مقاومت می‌کنیم.

"*اشپربر*" به خوبی توضیح می‌دهد که چرا امکان ندارد در جامعه‌ای که مردمان عادی‌اش در خانه و کارخانه، دیکتاتور نیستند، حاکمان دیکتاتور به وجود آید.
در آن بالاها، این «سروتونین» و «دوپامین» هستند که مقامات را هدایت می‌کنند نه نخبگان دلسوز و مشاوران عاقل و متخصصان توسعه‌خواه.

چپ یا راست، فرقی نمی‌کند؛ درصد بسیار بالایی از مقامات اصلی در کشورما تکراری‌اند. یعنی پست‌ها و موقعیت‌ها بین تعداد مشخصی آدم می چرخد!

خیلی جنایات روح ک روانم را از بین برده ولی این جنایت سالهاست آتشم زده ،لعنت برآن حرامزاده ها احتمالا نماز هم میخوند و دعا و توسل هم میکردند لعنت بر این دین کثیف

کاملا صحیح است

شیعه یک حزب است مه انگلیس انکل و قاتل و خونخوار با اون ملکه و نوه های مفتخورش به ایران و دنیا تحمیل مردند بوسیله ی جنایتکاران و قاتلان و متجاوزکارانی به نام اخوند که کاملا مثل سپاه تو انگلیس تربیت شده اند
و همان نفرت انگلیس از هر کشور پیشرفته ای را دارند
دمکرات از طرف انگلیس تو امریکا و حزب شیعه تو خاور میانه