This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴 وای از این طوفان، وای از این بیداد، آه وای از این بیداد ...
۳۱ شهریور ۷۷ روز سلاخی حمید پورحاجی‌زاده شاعر و دبیرادبیات کرمانی، متخلص به سحر و پسرش کارون ۹ ساله بود.
حمید پورحاجی‌زاده در سال ۱۳۲۹ در روستای بِزِنجان بافت کرمان زاده شد. پدرش پیله‌ور بود و به شعر آشنا. او دبستان و دبیرستان را در بافت، کرمان و شیراز گذراند.
او که تنها یک آموزگار دگراندیش بود، دو ماه پیش از کشته شدنش کتاب‌هایش را به جای نامعلومی انتقال داد و می‌خواست هرچه زودتر دو اثر ادبی‌اش را به چاپ برساند و به تهران منتقل شود اما پیش از انجام آن، عناصر وزارت اطلاعات، به خانه‌اش تاختند و او و پسرش کارون را به همان شیوه وحشیانه‌ای که شاپور بختیار، فریدون فرخزاد، پروانه اسکندری و داریوش فروهر را کشتند، با کارد پاره پاره کردند. حمید با ۲۷ و کارون با ۱۶ ضربه چاقو قطعه قطعه شدند. این پدر و پسر از جمله قربانیان «قتل‌های زنجیره‌ای» در دوره ریاست‌جمهوری محمد خاتمی بودند.
گویی می‌دانست که سرود:
«بر پیکر من نقش شود نقشه ایران پرخون چو نمایند به خنجر بدنم را.»
@SepehrAzadi
۳۱ شهریور ۷۷ روز سلاخی حمید پورحاجی‌زاده شاعر و دبیرادبیات کرمانی، متخلص به سحر و پسرش کارون ۹ ساله بود.
حمید پورحاجی‌زاده در سال ۱۳۲۹ در روستای بِزِنجان بافت کرمان زاده شد. پدرش پیله‌ور بود و به شعر آشنا. او دبستان و دبیرستان را در بافت، کرمان و شیراز گذراند.
او که تنها یک آموزگار دگراندیش بود، دو ماه پیش از کشته شدنش کتاب‌هایش را به جای نامعلومی انتقال داد و می‌خواست هرچه زودتر دو اثر ادبی‌اش را به چاپ برساند و به تهران منتقل شود اما پیش از انجام آن، عناصر وزارت اطلاعات، به خانه‌اش تاختند و او و پسرش کارون را به همان شیوه وحشیانه‌ای که شاپور بختیار، فریدون فرخزاد، پروانه اسکندری و داریوش فروهر را کشتند، با کارد پاره پاره کردند. حمید با ۲۷ و کارون با ۱۶ ضربه چاقو قطعه قطعه شدند. این پدر و پسر از جمله قربانیان «قتل‌های زنجیره‌ای» در دوره ریاست‌جمهوری محمد خاتمی بودند.
گویی می‌دانست که سرود:
«بر پیکر من نقش شود نقشه ایران پرخون چو نمایند به خنجر بدنم را.»
@SepehrAzadi
24 comments
Log in to comment
پیشنهاد میکنم کتاب پشت پرده های انقلاب را بخوانید تا چگونگی تبدیل یک فرد معمولی به یک جنایتکار حرفه ای رو متوجه بشوید.
البته شنیده شده هر دو در اقیانوسیه نیز سرمایه گذاری نموده اندخاتمی، اخوند جاکشی که با پنبه سر بریدن امد و با قمه پاره پاره کردن ملت ایران رفت. روزی این اخوند کونی را بهمراه خانوارش جر خواهیم داد
کتابها ضاله اعلام شدن .
اساتید پاکسازی شدن
دانشجوها غربیل شدن
کلاسها تفکیک جنسیتی شدن
چادر در دانشگاه الزامی شد و چندین مورد دیگه .
وقتی خاتمی بعنوان سردمدار اصلاحات وارد میدان شد اما عملا بزرگترین وطن فروش بود و بیشترین خیانت رو کرد به این نتیجه رسیدم که :
سروش خودش بزرگترین دگم نقابدار بود و فهمیدم این جماعت در چند رنگی و دریوزگی میتونن استاد جهان باشن نوشتن یک کتاب از ماهیت خودشون که چیزی نیست یا مثل خاتمی وطن فروش و نامرد باشی اما با عنوانی وارد میدان بشی که انگار میخوای امتیازهای از دست رفته ی ایرانی ها رو بهش برگردونی .
چند سال قبل که ترجمه‌ی فارسی کتاب «جباریت» نوشته‌ی «مانس اشپربر» روانشناس بزرگ آلمانی را می خواندم.
این کتاب تحلیل روان‌شناختی تحولاتی است که ماندن طولانی در قدرت، شخصیت و ساختار روانی صاحبان قدرت پدید می‌آورد و حتی آنان را به برخی بیماری‌های نهفته‌ی روانی گرفتار می‌کند. به‌گونه‌ای که از نقطه‌ای به بعد دیگر نه خودشان می‌توانند تغییری در خود ایجاد کنند و نه دیگران جرأت می‌کنند بیماری را به آنان گوشزد کنند!
از سوی دیگر، لذت ناشی از قدرت، سبب افزایش ترشح هرمون‌های دوپامین و سروتونین در مغز می‌شود که به تدریج تمایل به تکرار این لذت موجب تلاش فرد برای دستیابی به قدرت بیشتر می‌شود.
از دیگر سو، افزایش مداوم ترشح این هورمون‌ها منجر به اعتیاد مغز به آنها می‌شود و آنگاه همین اعتیاد، فرد را وامی‌دارد که با شدت بیشتری بکوشد تا روزبه‌روز قدرت خود را بسط دهند تا لذت خودش از قدرتش کاهش نیابد (دقیقاً مانند وقتی معتادان مجبورند دوز مصرفی خود را بالا ببرند تا میزان رضایتشان کاهش نیاب.
و چنین می‌شود که کم‌کم یک انسان سالم معمولی وقتی در بلندمدت در قدرت می‌ماند به یک دیکتاتور بیمار بدل می‌شود. فرقی نمی‌کند، این روحیه‌ی دیکتاتوری می‌تواند در خانه، در اداره، در وزارتخانه یا حتی در نانوایی باشد.
هر موضعی که به ما احساس قدرت بدهد، می‌تواند ما را معتاد کند و به همین علت دربرابر تغییر آن وضعیت مقاومت می‌کنیم.
"*اشپربر*" به خوبی توضیح می‌دهد که چرا امکان ندارد در جامعه‌ای که مردمان عادی‌اش در خانه و کارخانه، دیکتاتور نیستند، حاکمان دیکتاتور به وجود آید.
در آن بالاها، این «سروتونین» و «دوپامین» هستند که مقامات را هدایت می‌کنند نه نخبگان دلسوز و مشاوران عاقل و متخصصان توسعه‌خواه.
چپ یا راست، فرقی نمی‌کند؛ درصد بسیار بالایی از مقامات اصلی در کشورما تکراری‌اند. یعنی پست‌ها و موقعیت‌ها بین تعداد مشخصی آدم می چرخد!
و همان نفرت انگلیس از هر کشور پیشرفته ای را دارند
دمکرات از طرف انگلیس تو امریکا و حزب شیعه تو خاور میانه