دلنوشته محیط‌بان هادی پور؛
دیشب شب سختی بود،بعد از یکماه تلاش برای حفظ پایم و تحمل درد کمر خم کنش،دیروز برای همیشه رفت،خواب به چشمانم نیامد،این یکماه به سرعت از جلوی چشمانم رد شد.
آن شب تاریک وشوم برای همیشه درخاطرم ماند،ضاربانی که به ناقص کردن بسنده نکردن و باضربات سنگین بر پیکرم مرا تهدید به مرگ کردن،اسلحه بر شقیقه ام گذاشتن تا تن به خواسته هایشان بدهم که ندادم،آن لحظات چه سخت بود،زمان چه کُند میگذشت،اما دیشب به مراتب از شب حادثه بدتر بود،دیشب سخت گذشت،تلخ همراه با درد،باورم نمیشد که پایم را از من گرفتن،من محیط‌بانم، پا برای من حکم بال دارد برای پرنده ، کودکیم به یادم آمد.
مرحوم پدرم که همیشه میگفت کارَت خطر دارد و من ترس دارم،واهمه دارم، بهتر که نبود تا این روزها را ببیند،در خواب هم نمیدیدم که..
هنوز هم باورندارم، من ماندم و افسوس و دردی جانکاه که برروی قلبم سنگینی میکند،شایداگر لحظه ای خودتان را جای من بگذارید مرا درک کنید، آخر به چه گناهی باید ناقص شوم، مگر چه کردم جز خدمت به کبوتری که لانه نداشت،به کَلی که گرسنه بود وباچشمهای معصومش طلب غذا میکرد،به گلی که زیر صخره روئیده بود و آب میخواست.
حقم نبود خدا