نظر نادر نادرپور درباره شاملو:

کسانی را در آن فضا می‌توانستیم دید که با سروده‌ها و نوشته های کم‌بهای خود حسابگرانه به حکومت وقت نیش می‌زدند و تعمدا نام خود را در لیست "ممنوع‌القلم‌ها" جای می‌دادند و ازاین طریق، به شهرتی کاذب یا زودگذر دست می‌یافتند. دراین میان، زرنگ‌تر و بااستعدادتر ازهمه احمد شاملو بود که از یک سو بلندگوی پرآوازه‌ی چپِ مستقل به شمار می‌آمد و ازدیگرسو شاعرمحبوب بانوی اول و کاندیدای او برای تدریس در دانشگاه نوبنیاد بوعلی همدان بود.

شاملو درهمان ملاقاتی که به سال ۱۳۴۶ میان شهبانو و اهل قلم اتفاق افتاد و آل احمد، به آذین،کسرایی و من هریک به دلیلی کاملا متفاوت از حضور درآن خودداری ورزیدیم بوسه بر دست بانوی اول زد و چندسال بعدهم با هزینه حکومت برایِ معالجه به اروپا رفت.

...آقای دکتر الهی عزیز، اگر داوری نهایی مرا درباره شاملو بخواهید،به شما می‌گویم که او "تبلیغاتچی" بزرگی است که در کار شاعری استعدادی متوسط دارد و مایه شهرت او،گذشته از شعبده‌بازی‌های سیاسی و اشعار فولکلوریکش،توفیق نسبی در سرودن قطعات کوتاهی است که ندرتا موزون و غالبا منثور بوده‌اند.

"طفل صدساله‌ای به نام شعر نو"

@OmidIranAzad