بختیار از سوی برخی متهم است که در این زمان در دیدارهایش با صدام حسین، او را تشویق کرده که به ایران حمله کند و آیت‌الله خمینی را از سر راه بردارد. این ادعا در سالهای اخیر از سوی برخی نزدیکان حکومت صدام در رسانه‌های عربی نیز تکرار شده که می‌گویند بختیار معتقد بوده ارتش ایران بعد از انقلاب ضربه سختی از تصفیه‌های خونین متحمل شده و توان مقاومت را ندارد. آنها می‌گویند بختیار و برخی دیگر از سران مخالفان معتقد بودند که با گذشت حدود یک سال و نیم از انقلاب اسلامی، نارضایتی عمومی از حکومت روحانیون نیز اوج گرفته و حمله نظامی عراق، زمینه بروز این نارضایتی و فروپاشی جمهوری اسلامی را فراهم می‌کند. اما این اتهام بزرگی است که رد و اثبات آن برای هواداران و مخالفان بختیار آسان نیست. عباس میلانی، مورخ و پژوهشگری که اسناد دیپلماتیک آمریکایی را مطالعه کرده می‌گوید: «من این موضوع را در حد شایعه شنیدم و حاضر نیستم تا زمانی که سند متقنی پیدا کنم درباره آن قضاوت کنم.» در مقابل مجید تفرشی، پژوهشگر تاریخ در لندن که اسناد وزارت خارجه بریتانیا را بررسی کرده می‌گوید به اسنادی دست یافته که نشان می‌دهند شاپور بختیار، در روز حمله عراق به ایران در بغداد بوده و مشورت‌هایش بر تصمیم صدام حسین برای انجام این حمله، بی‌تاثیر نبوده است. یکی از این اسناد که از طبقه‌بندی محرمانه خارج شده گزارشی است که توسط فردی به نام دیوید میرز نوشته شده است. این فرد در سال ۱۳۵۹ مسئولیت بخش خاورمیانه وزارت خارجه بریتانیا را بر عهده داشته است. میرز این گزارش را در روز ۲۵ سپتامبر یعنی سوم مهر سال ۵۹ نوشته است. در این گزارش آمده که شاپور بختیار در روز ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۰، یعنی ۳۱ شهریور