«محمد مساعد»، روزنامه‌نگار برجسته تحقیقی، که در داخل ایران زندگی می‌کند در مهر ۹۹ در توییتر خود نوشت: «مالک هفت‌تپه تنها در یکی از اتهاماتش با پرداخت رشوه‌های سنگین بیش از ۶۰۰ میلیون دلار ارز دولتی گرفته بود. این رقم صد میلیون دلار بیش‌تر از بودجه‌ای است که کشور ۲۷۰ میلیون نفری اندونزی برای تامین تبلت و اینترنت دانش‌آموزان محروم خود در نظر گرفته است».

توییت کوتاه است ولی تامل در آن بلندای یک فاجعه را نشان می‌دهد. زمانی این توییت و سنجش درونی آن برجسته جلوه می‌کند که بدانیم پس از همه‌گیر شدن کرونا در ایران و ضرورت آموزش از راه دور، نهادهای متولی آموزش در جمهوری اسلامی استفاده از شبکه آموزشی «شاد» را اجباری اعلام کردند بی‌آنکه به این نکته توجه کنند که اساسا زیرساخت‌های لازم برای استفاده همه دانش‌آموزان ایرانی از شبکه اینترنتی شاد فراهم نیست. از عدم دسترسی مناطق محروم به اینترنت گرفته تا ناتوانی مالی بسیاری از خانواده‌ها در تامین گوشی‌های هوشمند یا تبلت برای فرزندان خود.

این وضعیت به قدری بغرنج است که می‌توان گفت علی‌رغم اجباری‌بودن استفاده از شبکه شاد، عملا نیمی از دانش‌آموزان ایرانی به اینترنت دسترسی ندارند. این به‌روشنی مصداق یک تبعیض سیستماتیک دولتی علیه دانش‌آموزان محروم است. در این میان «جرم» این دانش‌آموزان بی‌پناه یک چیز است: ناتوانی مالی خانواده. حتی فراتر از خانواده‌های دانش‌آموزان بنا به اذعان خود مقامات حکومتی، حدود ۶۰هزار معلم نیز یا از اینترنت محروم هستند یا به علت فقر مالی توان خرید گوشی‌های هوشمند را ندارند.

توییت محمد مساعد و اشاره او به کشور اندونزی با جمعیتی بیش از سه برابر جمعیت ایران، نشان می‌دهد حکومت حاکم بر ایران، قطعا توانایی تامین و فراهم‌سازی زیرساخت‌های لازم برای همه دانش‌آموزان ایرانی برای استفاده بهینه از آموزش از راه دور را دارد ولی نه اراده‌اش در سیستم موجود است، نه خواستش مشهود است و نه فساد سیستماتیک اجازه چنین کاری را می‌دهد. اشاره به مالک هفت‌تپه و فساد او - که تنها یک رقم آن تامین‌کننده زیرساخت آموزش اینترنتی در ایران بود - دقیقا شاهدی بر این ادعاست که اگر خواست و اراده حکومتی موجود باشد، قطعا ارز و توان لازم برای حمایت از دانش‌آموزان ایرانی نیز فراهم می‌شود.

بیشتر بخوانید
https://tech.tavaana.org/fa/news/Iranian_Students_And_Islamic_Republic

@tavaanatech