وانیدیوم
یه چیزی می‌خوام بگم که تا حالا ندیدم بهش پرداخته بشه و کانسپتیه که شاید برای ایرانیای داخل کشور خیلی دور از ذهن باشه.
اونم اعتیاد به مهاجرته!
ایرانیا فکر می‌کنن، مهاجرت می‌کنیم می‌ریم یه کشور دومی خونه می‌سازیمو زندگی می‌کنیم!
ولی چیزی که من می‌بینم بین هموطنان خارج ایران نوعی اعتیاد به مهاجرت با کوچکترین مشکله، ریشه نداشتن!
یعنی منتالیتی موندن نیست، حالا که همه‌چیز رو ول کردم تا اینجا اومدم چرا مشکلات تحمل کنم؟
یعنی مثلاً مهاجرت می‌کنه هلند، دو سال بعد میره آلمان از صفر شروع می‌کنه سه سال بعد میره کانادا، چهار سال بعد آمریکا...
ببینین نمی‌گم چیز بدیه، ولی امنیت روانی که یکجانشینی محله‌های آشنا، آدمای آشنا بهت میدن رو دیگه نداری ... یه نارضایتی دائمی داری چون همه‌جا مشکلات خودشو داره! و فرصتی برای قاطی شدن با جامعه یه خودت نمیدی!
و دلیلی نمی‌بینی مشکلی رو تحمل کنی نه تعلقی داری نه خاکته...
الان ایرانی‌های اینجا هر چند سال عوض می‌شن، حتی من خودمم پلنم موندن در این خارج نیست ... انگار آدم به زندگی کولی‌وار عادت می‌کنه ... خانه به دوش طور!
من خیلی خوشم میومد آدمایی دورم باشن که از بچگی منو می‌شناسن، خوبیم و دیدن بدیمو دیدن، بزرگ شدنمو عوض شدنمو، عمقی در این روابط هست که میانبری نداره.

@Ellinne

1 comment

تو فیلم شب یلدا، حامد (محمدرضا فروتن) در جواب زنش ک اروپا بود و می‌گفت دوس دارم الان آمریکا باشم، جواب داد؛ تو کره مریخ هم بری خوشبخت نیستی (حس نارضایتی مدام)