فکر میکنم هرکسی فارغ از جنسیتش حق داره مسیری که دوست داره رو برای زندگیش انتخاب کنه، شاید یه خانومی بخواد مادر بشه و یه خانوم دیگه بخواد مهندس عمران بشه و اینکه بستر فرهنگی جامعه طوری باشه که انتخاب‌های افراد رو محدود کنه اصلا اتفاق خوبی نیست. چه بسا همین الان هم بسیاری از خانواده ها اجازه‌ی بسیاری از فعالیت‌ها رو به دخترهاشون نمیدن و اینکه به جای آگاه سازی مردم، با ساخت چنین محتواهایی این مشکل فرهنگی رو تشدید کنید واقعا کار صحیحی نیست. امیدوارم یک روز متوجه شید با این کارهاتون چقدر دارید زندگی رو برای برخی آدمها سخت و تلخ میکنید و گاها باعث میشید از کشورشون متنفر بشن.

مساله اینه که جامعه ی ما یک جامعه ی شتر گاو پلنگه
چطور از دختری که یک عمر در سیستم آموزشی با رویکرد عمومی رشد کرده توقع داریم در نهایت به راحتی به مادر بودن فکر کنه؟
شما خودتو بذار جای یه دختر
وقتی از دبستان تا دبیرستان و دانشگاه محور همه ی درس ها و برنامه های تحصیلش تبدیل شدن به نیروی کار در جامعه باشه چطور میشه انتظار داشت بعد از این همه سال درس خوندن همه ی زمینه های کاری رو کنار بگذاره و مشغول خانه داری بشه
التماس تفکر

در این که نظام آموزشی مون پر از مشکل و ایراده شکی نیست ولی چه ارتباطی به مادر بودن داره این مسئله؟ اولا که فکر نمیکنم خروجی نظام آموزشی ای که ١٢ سال ملت رو از درس و مدرسه متنفر میکنه نیروی مشتاق کار باشه، ثانیا تصمیم برای مادر شدن خیلی بیشتر به احساسات فرد مربوطه تا اینکه مادر بودن رو یه گزینه بین گزینه‌های شغلیش ببینه و انتخابش کنه. یا شایدم انتظار دارید مادر شدن به عنوان وظیفه‌ی زن در نظام آموزشی بگنجه.

موفق باشید

متشکر از توجه شما به پیام بنده
به نظرم نه تنها مادر شدن بلکه پدر شدن یا همسر شدن بایستی از اهداف پرورشی آموزش و پرورش بشه