⭕️ کارنامه چهار دههای اسلامگرایان شیعه در ویرانی و تباهی پنج دولت-ملت
📌 عراق، یمن و سوریه و لبنان بعد از مداخله جمهوری اسلامی چه وضعیتی پیدا کردهاند؟
♦️آثار مثبت استعمار بریتانیا در شرق ایالات متحده به خوبی دیده میشود. آسیابهای آبی، اسکلهها، طرحهای آبرسانی، دادگاهها و مراکز دولتی که در قرون هفدهم و هجدهم میلادی بنا گذاشته شدهاند این موضوع را گواهی میدهند. استعمار به معنای لغوی آن (طلب آبادانی) در میراث استعماری بریتانیا در هند، آفریقا و آمریکای مرکزی نیز به خوبی قابل مشاهده است.
اسلامگرایان با رد میراث استعمار اروپایی مدعی ارائه سعادت دنیوی و اخروی به ابنای بشر در صورت سلطه بر آنها بودهاند. اکنون باید دید آنها در مناطقی که قدرت و نفوذ یافتهاند با مردم و جامعه چه کردهاند. آیا سوریه، عراق، لبنان و یمن که امروز تحت نفوذ جمهوری اسلامی هستند و خود ایران که مقر عملیاتی آنهاست به سعادت دنیوی و اخروی دست یافتهاند یا امپریالیسم رژیم اسلامی در آن کشورها و ایران جز کشتار و ویرانی اثری بر جای نگذاشته است. وضعیت این چهار کشور را پس از مداخله جمهوری اسلامی یکبهیک به طور خلاصه بررسی میکنم. (در مورد کاری که اسلامگرایان با ایران کردهاند به کتاب سیهروزی ایران در آستانه ۱۴۰۰ رجوع کنید.)
لبنان
لبنان تا دهه هفتاد میلادی عروس خاورمیانه را در دل خود جای میداد. اما از دهه هشتاد بهبعد جمهوری اسلامی لبنان را به یکی از نقاط آتشافروزی خود تبدیل کرد. لبنان از مسیر حزبالله گروگان رژیم اسلامگرا نگاه داشته شده است تا از آن در مذاکره با اعراب، اروپا و ایالات متحده استفاده شود. اما مردم ایران هیچ منفعت اقتصادی از بیثباتی در لبنان نمیبرند. صادرات ایران به لبنان جنگجوی آموزشیافته و سلاح و ارز است که نتیجه آن فلاکت بیشتر برای مردم به دلیل حکم خامنهای مبنی بر عدم ورود واکسن کرونا از آمریکا و بریتانیا بوده است چون ضرورتهای هزینههای منطقهای خرید واکسن کافی را در کوتاهمدت غیرممکن میکردند.
لبنان پس از چهار دهه مداخله جمهوری اسلامی و مسلح شدن حزبالله تا بن دندان شاهد تشدید شکاف میان فرقهها، نارضایتی عمومی از دولتهای ناکارآمد (با مشارکت حزبالله)، بیثباتی در شکلگیری دولتها، سقوط شدید ارزش پول ملی، شیوع فساد و شکاف میان مردم است. جامعه لبنانی به سمت فروپاشی پیش میرود. اینها نکاتی است که مقامهای لبنانی آشکارا میگویند.
سوریه
سوریه تا قبل از حمایت ۱۰۰ درصدی جمهوری اسلامی از بشار اسد در تنشهای داخلی، یک دولت-ملت بود که اکثریت مردمان آن علیه دیکتاتوری و فساد خانواده اسد به پا خاسته بودند. اما سوریه بعد از مداخله، دیگر یک کشور نیست: مجموعهای از مناطق با تسلط کشورها و گروههای مختلف است. بدون سرکوب بشار اسد (پرتاب بمبهای بشکهای و شیمیایی به محلات و تیراندازی به مردم با تکتیرانداز در خیابان و کشتن دهها هزار زندانی در زندانها) با حمایت جمهوری اسلامی از روز اول مردم سوریه راه خود را پیدا میکردند و حتی داعش نیز زمینه مناسبی برای تاسیس دولت اسلامی در این کشور پیدا نمیکرد.
ادامه مطلب... 🖌 مجید محمدی