«ايران» در نظر من، چونان «سنگ خارایی» است كه موج‌های دريا آن را به اعماق رانده‌اند، انقلابات جوی آن را به خشكی انداخته، رودی آن را با خود برده و فرسوده كرده است؛ تيزی های آن را گرفته و خراش‌های بسياری بر آن وارد آورده، اما سنگ خارا كه پيوسته همان است كه بود؛ اينك، در وسط دره‌ای باير آرميده است. زمانی كه اوضاع بر وفق مراد باشد، آن سنگ خارا گردش از سر خواهد گرفت. اهميتی ندارد كه كدام عنصر طبيعي پيروز شده يا چه حوادثی رخ داده باشد؛ تا زمانی كه او از ميان نرفته باشد، همان سنگ خارا خواهد بود و به جای نيرویی كه بخواهد در درازای يك سده اندك آسيبی بر او وارد كند، او بر هزار نيروی مشابه «چيره» خواهد شد...






«سه سال در ایران»
کنت آرتور دوگوبینو؛ شرق شناس، شاعر، مورخ و دیپلمات فرانسوی


+تصویر: نمایی زیبا از معماری کاخ گلستان
@renaissancetranslate