نه تو می پایی، و نه کوه.
میوه این باغ: اندوه، اندوه.
گل بتراود غم، تشنه سبویی تو.
افتد گل، بویی تو.
این پیچک شوق ، آبش ده، سیرابش کن.
آن کودک ترس، قصه بخوان، خوابش کن.
این لاله هوش ، از ساقه بچین.
پرپر شد، بشود. چشم خدا تر شد ، بشود.
و خدا از تو نه بالاتر. نی ، تنهاتر ، تنهاتر.
بالاها، پستی ها یکسان بین.
پیدا نه، پنهان بین.
بالی نیست، آیت پروازی هست.
کس نیست ، رشته آوازی هست.
پژواکی : رویایی پر زد رفت.
شلپویی: رازی بود، در زد و رفت.
اندیشه : کاهی بود، در آخور ما کردند.
تنهایی: آبشخور ما کردند.
این آب روان ، ما ساده تریم.
این سایه، افتاده‌تریم.
نه تو می پایی، و نه من، دیده تر بگشا.
مرگ آمد، در بگشا.





"شرق اندوه"
سهراب سپهری
@renaissancetranslate