شاید «اینگرید برگمن» ستاره عصر طلایی سینما٬ درباره فلسفه «بوسیدن» و ماهیت «بوسه» دقیق ترین و‌ موجزترین سخن را گفته است:

"«بوسه» حقه ای عاشقانه است که طبیعت آن را طراحی کرده؛ تنها بدین منظور که ما را از گفتن سخنان ابلهانه و بی فایده باز دارد."


ششم جولای روز جهانی «بوسه» است و شاید تقدیر بر این بود که مائِسترو انیو موریکونه، خالق «عاشقانه ترین» موسیقی متن تاریخ سینما_و آهنگسازِ «حسرت برانگیزترین» و «پُر بوسه ترین» سکانس پایانی تاریخ سینما_دقیقاً در همین روز و به باشکوه ترین شکل ممکن ما را ترک گوید.

آخرین سکانس فیلم «سینما پارادیزو» درباره حلقه فیلم مرموزی است که صاحب آن وصیت کرده تا پس از مرگش به «توتو» کوچولو برسد. این حلقه فیلم خاک خورده و قدیمی، در واقع مجموعه‌ ی تمام صحنه های «بوسه» و آغوشی است که آلفردوی حقه باز!(به زعم توتو) در زمان فعالیتش به عنوان آپاراتچیِ «سینما پارادیزو» آنها را از نوار فیلم جدا(سانسور!) کرده، اما هرگز دور نینداخته است؛ او این تکه های جدا شده را به هم چسبانده و آنها را برای روزگاری نگاه داشته که پسرک بازیگوش و عاشق پیشه بزرگ شود و بتواند آنها را مجدداً تماشا کند؛ اکنون آلفردو مدتهاست که رفته و توتو هم که کارگردان بزرگ و سرشناسی شده، در سالنی خالی منتظر تماشای حلقه فیلم قدیمی است.

آپاراتچی نمایش فیلم را آغاز می‌کند، اما توتو در سکوت با دیدن نخستین صحنه ها غرق در حیرت و حسرت و اندوه می‌شود و تمام ماجرا را متوجه می‌شود: آلفردوی حقه باز «عاشقانه ترین فیلم دنیا» را ساخته است!


پی نوشت: نکته اصلی این سکانس زیبا آن است که دیدنش بدون حضور و طنین موسیقی جادویی و عاشقانه موریکونه هیچ لطف و معنایی ندارد؛ برای امتحان کردنش، می توانید یکبار هم بی صدا کل ویدئو را تماشا کنید.⁦🙂




🖋 رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate