گفتم امام جعفر صادق كه بود؟ گفت: بنيانگذار فقه شيعه و از عالم ترين امامان شيعه. گفتم خب اگر ايشان خیلی علم داشته اند، آيا كتابی كه نگارش ايشان باشد و ميزان علم وی را آشكار سازد موجود هست؟ گفت: نه، خودشان كتابی ننوشته اند، ولی بيش از شش هزار دانشجو داشته اند. گفتم پس چرا كتابی ننوشته اند؟ از ارسطو كه بيش از دو هزار سال پيش می زيسته كتاب ارغنون، و از افلاطون كتاب ١٢جلدی جمهوريت به جا مانده كه ميزان علم آنها را آشكار می سازد. چطور در مورد ايشان اينگونه نيست؟ گفت: خلفای ظالم وقت اجازه ی نگارش به ايشان نمی داده اند. گفتم پس با اين جو اختناق چگونه شش هزار دانشجو داشته اند؟ گفت: نمی دانم، ولی از ايشان احاديث بسياری به جا مانده است. گفتم در كجا آمده؟ گفت: در كتاب بحارالانوار مجلسی و چند كتاب ديگر. گفتم مجلسی در چه قرنی می زيسته؟ گفت: حدودا ٤ قرن پيش. گفتم او از كجا به علم اين امام رسيد، در حالی كه حدود ٩ قرن بينشان فاصله بوده و كتابی از امام هم در دسترس نبوده؟ گفت: زياد كنجكاوی نكن وگرنه ریختن خونت حلال می شود... و همین شد که سکوت کردم.