بعضی ماه‌ها در عمرِ چهل ساله‌یِ جمهوری اسلامی، با کشتار و خون و جنایت عجین شده... مثل تیر ماه ۷۸، خرداد ماه ۸۸، دی ماه ۹۶... در پاییزِ ۹۸ آبان هم به ماه‌های خونین اضافه شد...

از تمامِ این ماه‌ها، از تمامِ این خون‌ها، از تمامِ این بیدادگری‌ها، میراثی تلخ به یادگار مانده... میراثی به نامِ «مادرانِ داغدیده»...
مادرانِ داغداری که هیچ چیزی مرهم دردشان نیست، آنها چیزی برای از دست دادن ندارند، خشم و دردِ مادرِ داغدار، تا ابدالدهر تمام نمی‌شود... این خشم، این غم، این دلِ شکسته، اگر که لبریز شود، اگر که طاقتش طاق شود، مهار شدنی نیست...

این روزها صدا و تصویرِ مادرِ پویا بختیاری، ابراهیم کتابدار، ستار بهشتی، سهراب اعرابی، ندا آقاسلطان، مصطفی کریم بیگی و... لحظه‌ای فراموشم نمی‌شود...
در فیلم «سریرِ خون»از آکیرا کوروساوا دیالوگی است که میگوید:«تاج و تختی که از خون ساخته شده،
برایِ همیشه خون می‌خواهد...
و آنان‌که بر آن تکیه می‌زنند،
هیچ آبی یارایِ شستنِ جسمشان را ندارد،
مگر خونِ خودشان.»
ماه‌هایِ خونینِ جمهوری اسلامی روز به روز در تقویم بیشتر می‌شود... پشتِ این خون‌ها مادرانی هستند که هرگز کوتاه نمی‌آیند...

ادامه متن