یک موضوع در بین مقایسه مدل های ایرانی و غیر ایرانی موسیقی های رمضان وجود داره و اون تفاوت فرهنگ بین این دو گروه هست. حدود ده سال هست خارج از ایران زندگی میکنم و جمعیت غیر ایرانی مسلمان ارتباط دارم. یک نکته ای مه متوجه شدم تفاوت فرهنگ بین ایرانیان مذهبی و عرب زبان های مسلمان هست که لزوما به دینشان ارتباطی ندارد . عرب زبان ها مردمان شادتری هستن، موسیقی اصولی تر و قوی تری دارند و مفاهیم خوانندگی‌و شادی در فرهنگشون با ما فرق داره، موسیقی به دو بخش حلال و حرام تقسیم نمیشه، صدای زن حرام نیست. حجاب واجب و علامت دین داری نیست.
دین داری در ایران با غم و مرثیه گره خورده چرایی اش را نمیدانم.
ولی در فرهنگ عرب زبان در دل دین یک شادی نهفته است.

که به نظر من ربطی به دین ندارم به فرهنگ دارد. عرب ها راحت میرقصند حتی اگر حجاب داشته باشند راحت آواز میخوانند حتی در مرثیه ی امام حسین در مراسم پیاده روی داخل شهر در حضور عموم .
کارهایی می‌کنند که برای ایرانی سخیف است .

جناب مظاهری به نظرم فقط نقد صدا و سیما برای غمگنانه بودن موسیقی مذهبی برای کودکان کاری علمی نیست. صدا و سیما همان کاری را می‌کند که در فرهنگ مردم مذهبی ایران است مطمین باشید اگر مثل ماهر زین بخواند و اجرا کند حتما مورد اعتراض مردم مذهبی قرار می گیرد.علی ایحال این مقال به تحقیق نیاز دارد،

ممنونم. بله کاملا موافقم که این مسئله، یک ریشه فرهنگی دارد و نباید تاثیر اقالیم فرهنگی را نادیده گرفت. اما تا‌آن‌جا بررسی‌های من نشان می‌دهد، این تنیدگی تشیع ایرانی با غم و سوگ آنقدرها هم تاریخی نیست و امر متاخری است. برای انتساب آن به فرهنگ ایرانی باید داده‌های تاریخی موید داشته باشیم. مسئله سازمان صداوسیما نیست، یک نظام فرهنگی رسمی است که ویترینش صداوسیما است.