دوباره آمده ای تا سیاهمان نکنند که ناامیدی و غم، چپ نگاهمان نکنند به کوهسار ردای شکوه پوشاندی که خلق، مسخرۀ تکیه گاهمان نکنند درختها را تور عروسی آوردی که هرزه ها مَثَلِ اشک و آهمان نکنند دوباره آمدی ای برفِ برف بازی ها که بچه هامان یاد گناهمان نکنند که غنچه هامان در بارش تو باز شوند که بادهای مصیبت، تباهمان نکنند دوباره آمدی ای فرصتِ سپید! ای برف! که ناامیدی و غفلت سیاهمان نکنند
