«صبور، یک معلمِ ۶۰ ساله ‎#اینترسکس (‎#بیناجنسی) افغانِ ساکن هرات هست که می‌گوید وقتی بدنیا امدم، پدرم متوجه شد که ‎#اندام_جنسی‌ متفاوتی نسبت به مردان و زنان را دارم، مرا بیرون از خانه گذاشت اما مادرم مرا بزرگ کرد.
او می‌گوید من خودم را زن می‌دانم و چندین بار خواستم در هند عمل کنم اما اقوامم مانع شدند و گفتند این‌کار خلاف قوانین ‎#اسلام هست!
او می‌گوید به من بارها با ‎#چاقو حمله کردند و من بارها زخمی شدم و در خیابان همیشه ‎#ناسزا می‌شنوم و به من ‎#نرماده می‌گویند و قلبم می‌شکند. او می‌گوید ‎#مرگ، از زندگی این چنینی صدها بار بهتر است💔
و او می‌گوید" مردم باید معلومات بگیرند و به ما چشم‌بد نگاه نکنند چون آنها نقشی ندارند و مقصر نیستند»
‌‌
برگرفته از توئیتر آرتمیس اکبری، فعال مدنی رنگین‌کمانی اهل افغانستان
‌
- به نظر شما یک انسان به صرف داشتن گرایش جنسی متفاوت سزاوار شنیدن توهین و تحقیر است تا جایی که مرگ را بر زندگی ترجیح دهد؟

صبور، در افغانستانی که سال‌ها درگیر جنگ و بعد تحت سیطره طالبان بود، به شغل معلمی اشتغال دارد، آیا اگر در ایران بود اجازه استخدام و اشتغال در شغل معلمی را داشت؟

لازم به ذکر است چندسال پیش وزارت آموزش و پرورش با صدور بخشنامه‌ای سراسر تبعیض‌آمیز، با تکیه بر مشخصات فیزیکی نه بر سطح معلومات، جمع عظیمی از شهروندان را از حق اشتغال محروم کرده است.
علاوه بر آن شاهد بوده‌ایم که قاسم اکسیری‌فرد، استاد نخبه فیزیک، صرفا به دلیل نازک بودن صدا، از حق تدریس در دانشگاه محروم شده است.

@Tavaana_TavaanaTech