🔴سردخانه، دی‌ماه ۱۴۰۴

سردم است. سرما تا مغز استخوانم نفوذ کرده و نمی‌توانم خودم را تکان بدهم. حتی این کیسهٔ مشکی‌رنگ که زیپش تا بالا کشیده شده هم گرمم نمی‌کند.
صدای ناله‌های دلخراشی می‌آید.
«ها» می‌کنم تا شاید صورتم کمی گرم شود؛ اما بخاری از دهانم خارج نمی‌شود

دقیقا یادم نمی‌آید؛ اما فکر می‌کنم جایی خوانده بودم که گرمای بدن موجودات زنده از متابولیسم سلول‌هاست و گردش خون آن را به سراسر بدن منتقل می‌کند و راستی قلب من با یک گلولهٔ جنگی سوراخ شده است.
واقعیت دوباره تلخی‌اش را به حلقم می‌ریزد، من کشته شده‌ام!

نمی‌دانم کجا هستم، ساعت چند است، چه کسانی کنارم هستند.
قطرات باران بی‌وقفه به سقف فلزی اینجا می‌خورند. باد زوزه می‌کشد و تلاش می‌کند ناله آدم‌های اینجا را در خود ببلعد؛ اما حتی زور باد هم به ما نمی‌رسد. همان‌طور که زور آن مزدوران به ما نرسید و به رگبار گلوله گرفته شدیم.

راستی در جنگ بین گلوله و تن آدمی چه کسی پیروز است؟
همه سردشان است، همه درد دارند، سیل خون از ما جاری شده و حتی تمام قطرات باران جهان هم نمی‌توانند این جنایت را غسل دهند!
کاش می‌توانستم وجودم را به آتش بکشم تا آدم‌های اینجا برای دقایقی گرم شوند؛ اما من کشته شده‌ام.

دژخیمان دوباره بالای سرمان می‌آیند تا به کسانی که نیمه‌جان هستند، تیر خلاص بزنند. می‌خواهم فریاد بزنم، نترسید، نترسید ما همه…؛ اما صدا از گلویم خارج نمی‌شود؛ چرا که ما همه با هم کشته شده‌ایم!

از بین حرف‌های مزدوران متوجه می‌شوم که پیکرهای ناشناس را بدون آزمایش تشخیص هویت (دی‌اِن‌اِی) در گورهای دسته‌جمعی به خاک می‌سپارند.
یعنی بابا موفق می‌شود از بین این همه آدم من را پیدا کند؟

از سپرده شدن به خاک وحشت دارم.
می‌خواهم در خلیج فارس غرق شوم.
می‌خواهم تا همیشه بوی دریا بدهم.
می‌خواهم صدای خنده کودکانِ در ساحل را بشنوم.
کاش لااقل مشتی از خاک گورم را در دریاهای ایران بریزند.
صدای نالهٔ آدم‌ها قلبم را پاره‌پاره می‌کند.
نمی‌دانم به چه فکر می‌کنند.

تمام خاطرات عمرم مثل یک فیلم از جلوی چشمانم رد می‌شوند. می‌رسم به خاطره یک روزگی‌ام!
قاعدتاً آدم‌ها خاطره یک روزگی‌شان را به یاد ندارند؛ اما بابا اینقدر این خاطره را با جزئیات برایم تعریف کرده که حالا جزئی از خاطرات من هم هست.
خاطره‌ای از حافظه جمعی من و بابا.

بابا گفته است که مبارزه من با مرگ از یک روزگی شروع شده است. گویا وقتی متولد شده‌ام نفس نمی‌کشیدم. بابا می‌گفت: آن لحظه تمام قدرتت را جمع کردی و زدی زیر گریه!

می‌گفت خیلی شجاع بودم که او و مامان را ترک نکرده‌ام و تبدیل شدم به چراغ خانهٔ زن و مردی که دکترها گفته بودند هرگز بچه‌دار نمی‌شوند.
آری همه ما شجاع بودیم و همه ما با مرگ جنگیدیم.

در کجای این کرهٔ خاکی، در کدام برهه از تاریخ دیده‌اید که مردمی برای پس گرفتن وطن خود با دست خالی در برابر گلوله بایستند؟
که فرار نکنند،
که جا نزنند،
که تنها سلاح‌شان در برابر گَله‌ای مزدورِ تا دندان مسلح، بدن‌ بی‌دفاع‌شان باشد؟

حرف‌های کارشناسان تلویزیونی مثل پتک مغزم را متلاشی می‌کنند. لم داده‌اند روی مبل خانه‌هایشان و به ما می‌گویند، کتاب نمی‌خوانید و فحش می‌دهید؛ پس شما بازتولید استبداد هستید!

آه… کاش چند ساعت پیش می‌توانستم در حالی که با گلوله قلبم را نشانه رفته‌اند،
کتاب بخوانم، با صدای بلند کتاب بخوانم، برای همه کتاب بخوانم، تا شاید گلوله‌ها غرق صدای گیرایم شوند و به خواب جادویی بروند و همه ما زنده بمانیم.

صدای ناله آدم‌ها ادامه دارد. گویی آن‌ها هم در حال مرور خاطرات‌شان هستند.
کاش بابا پیدایم کند.
کاش مامان هرگز نفهمد که بدون غذا خوردن خانه را ترک کردم.
کاش دایی همان‌طور که قول داده در عروسی‌ام برقصد.
و کاش داستان شجاعت‌مان جزئی از حافظه جمعی ایرانیان در تمام برهه‌های تاریخ شود./
➖➖➖➖
#پاسارگادنیوزKFP
🌐🌐 @PN_KFP