عاقبت وقتی مرا برای خانه‌مبارکی برد همه‌ی اتاق‌ها را نشانم داد و گفت:

"ببین، با صرفه‌جویی و سلیقه آدم می‌تواند با دست خالی خانه‌وزندگی آبرومندانه برای خودش درست کند."

البته این دست خالی‌یی که می‌گفت پنجاه هزار فرانک تمام شده بود. با پنجاه هزار فرانک دوم هم یک کالسکه خرید و دو اسب. علاوه‌ بر این دو مهمانی مفصل هم دادیم. یعنی دو ضیافت رقص، که در آن هم اورتانس بود و هم لیزت و هم کلئوپاتر. این‌ها زنهایی بودند از بسیاری جهات فوق‌العاده و بسیار زیبا.
در این دو ضیافت من مجبور بودم که نقش احمقانه و بی‌مسمای صاحب‌خانه را بازی کنم. یعنی از مهمان‌ها پذیرایی کنم و با زن‌های کسبه‌ی نوکیسه و از بی‌سوادی و تهی‌مغزی و بی‌شرمی غیر‌قابل تحمل، و با ستوانک‌های کم‌سواد و بی‌ادب و قلم‌فرسایانی بی‌ذوق و کم‌مایه و روزنامه‌داران بی‌سواد فرومایه‌ای که فراک‌های شیک و مد روز می‌پوشیدند و دستکش‌های کاهی‌رنگ چنین‌وچنان به دست داشتند و به قدری خودفروش و پُرافاده بودند که از نظایر پترزبورگی‌شان دست می‌بردند (و این خود کم نیست)٬ گرم بگیرم و با بگو و بخند سرشان را گرم کنم و نگذارم که احساس کسالت کنند. تازه این آقایان کار را به جایی رسانده بودند که به ریش من می‌خندیدند.




«قمار باز»
فئودور داستایفسکی
@renaissancetranslate