وقتی عزای عزادار به خشم مبدل شد همه‌شان آن پسله‌پناه‌ها سنگر می‌گیرند که باد کلاه‌شان را نبرد. آن‌که فیلمش را از جشنواره بیرون کشید و شرکت در بازی نفرت را تحریم کرد صادق بود و قابل قدردانی‌ست. مرثیه‌سراییِ مترجم و نویسنده‌ای را هم که به وزارت ارشاد هنوز کتاب می‌دهد تا بازبینی شود باور نمی‌کنم. صداقت در دادخواهی و دفاع از آزادی در دوری از جمهوری اسلامی‌ست، هرچه دورتر بهتر. جمهوری اسلامی آدمکش است و هرکس با این هیولا سَر و سِرّی دارد به چرخیدن چرخ خونریزی یاری می‌رساند. دلم با پدر و مادر و برادر مهسا امینی‌ست، دخترکی که چون ری‌رای من امشب سر بر بالین سرد خاک می‌گذارد. بی‌گناه، بی‌پناه، متعجب از این‌همه وحشی‌گری و نامردمی. مهسای عزیز! دادگاهی که ما به آن خواهیم رفت، تلاشی که برای روز دادگاه بین‌المللی می‌کنیم به نام تو هم هست، به نام زندگی از دست رفته‌ی تو هم هست، به دادخواهی صد و هفتاد و هفت جان عزیز است اما به یاد هزاران هزار قربانی خواهد بود. ما را ببخش اگر نتوانستیم چرخه‌ی آدمکشی را تا امروز متوقف کنیم. ما تا امروز هرچه توانستیم کردیم اما ببخش اگر هنوز آن‌چنان موثر نبوده است که گزمگان ابلیس با تو چنین کردند. روزی باید از تمام قربانیان این چهل و چهار سال طلب بخشش کنیم. روزی که جمهوری اسلامی، این لکه‌ی ننگ تاریخ ایران را، از چهره‌ی سرزمین خود پاک کرده باشیم.

به جای چت کردن و جواب فحش های یک مشت بی ناموس مزدور و پانخر حرومزاده رو بدید به مراکز شهرهایتان بروید و در خانه نشینید،

اولا کسی جواب نخواست از شبه قاره با تمدنی نامعلوم و عجیب  دوما شهید، به مرگ خودش آگاهه از نظر من، این قضیه، یه تصادف تلخ بود پراید رو ساختن دادن دست ایرانی