🔹چگونه هیولا می شویم؟!
▫️نیما پاکزاد / جامعه نو: در این روزهای پر هیاهو و آشوب و درد و غم نشانه‌ها مهم‌اند. نشانه‌هایی که از دیگران دریافت می‌کنیم و مهمتر از آن باید به نشانه‌هایی که خودمان تولید می‌کنیم. باید به آنها توجه داشته باشیم چون مسیر آینده را نشانمان خواهند داد. باید به این فکر کنیم که چه می‌شود تا ملتی که علیه «ظلم سیستماتیک» بر خود، خروش کرده است و خواهان «آزادی ایران» است، ناخودآگاه به جایگاهی می‌رسد که بخش قابل توجهی از آن در مقابل باخت «تیم ملی ایران» خوشحالی می‌کند!
قرار گرفتن در مقابل منافع ملی اتفاقی ساده و محصول عللی خطی نیست که به راحتی بتوان متوجه آن شد. تمام آنها که در روزی مقابل منافع ملی ایستادند، برای خود بسیار توجیه‌ها داشتند. این که در شرایط پر التهاب و حتی انقلابی به سر می‌بریم، توجیه بی‌توجهی به رفتار ما نمیتواند باشد. باید نسبت به نشانه‌ها هوشیار بود.
به این فکر کنیم چگونه می‌شود که به یکباره تیم فوتبالی که در تمامی سال‌های گذشته، با تمام فراز و فرودها و خوشی‌ها و حتی فسادهای درونی‌اش، همیشه نشانی از وحدت ملی ایرانیان بوده است، (و از قضا حامیان ایدئولوژیک نظام فعلی بوده‌اند که همواره مقابل کلیت آن و بازیکنانش موضع‌گیری می‌کردند)، امروز تبدیل شده است به نماد نظام حاکم؟!
چرا یادمان رفته که همین یک ماه پیش عدم شادی بازیکنان استقلال در سوپر جام ایران که سه نفر از آنها عضو همین تیم ملی هستند، چه شکوهی از همدردی مشترکی جامعه ایرانی را به نمایش گذاشت. انگار به یاد نداریم که کریم انصاری‌فرد چندی پیش بعد از زدن مهمترین گل زندگی‌اش به منچستریونایتد شادی نکرد، سردار آزمون همینطور، حتی مهدی طارمی… اصلا چه کسی آخرین شادی علنی این بازیکنان را در میدان فوتبال به خاطر دارد؟!
معروف بود که ایرانیان حافظه تاریخی ندارند، اما به نظر می رسد که امروز حتی حافظه کوتاه‌مدت بسیاری از ما نیز دچار اختلال شده است. واقعا چه شده است که با موج‌سازی رسانه‌های وابسته به دولت های خارجی، همه این بازیکنان می شوند خائن؟ فقط به علت دیدار رسمی با رئیس جمهور و فوتبال بازی کردن؟! علاوه بر این، با چه منطقی اگر از بازیکنان یک تیم خوشمان نیامد، می‌شویم ضد کلیت آن تیم؟! متوجه هستیم معنای ضدیت با تیم ملی یعنی چه؟! این نشانه چیست؟!
مطمئنا کسانی که موج ضدیت با تیم ملی را به راه انداخته‌اند، از پیامد حرکت زیبای الناز رکابی در تیم ملی صخره‌نوردی، بازیکنان تیم ملی فوتبال ساحلی و کشتی فرنگی و دیگر ورزشکاران که این روزها هر کدام به روش ابتکاری خود تقویت‌کننده وحدت ملی ایرانیان بوده و هستند، احساس خطر کرده‌اند. همان‌ها که از مدت‌ها پیش خواهان عدم حضور تمام نمادهای ایران در سطح جهان بوده و هستند، چرا که این نمادها به مفهوم «ایران یکپارچه» قدرت و اعتبار می‌دهد. همان‌ها که حتی در همین بازی جام جهانی هم با وجود آنکه بازیکنان تیم ملی در مقابل چشم میلیاردها انسان حمایت خود از مردم معترض را نشان دادند و اعلام عمومی کردند، اما همچنان دست از تخریب این نماد ملی برنداشته‌اند.
ایران ما روزهای دردناکی را سپری می‌کند. از یک سو حکومتی خودکامه که به هیچ توصیه و هشدار و دلسوزی وقعی نمی‌نهد و از سوی دیگر برخی دولت‌های خارجی که همیشه دشمن کلیت یکپارچه‌ای به نام ایران بوده‌اند. این دو سویه به ظاهر متناقض، فرصت را غنیمت پیدا کرده و تا می‌توانند تیشه به ریشه مفهومی به نام «ایران» می‌زنند. هر دو سر طیف با سرعت «ایران» را به سمت ویرانی می‌کشانند. حمایت شدید رسانه‌های فارسی زبان وابسته به دولت‌های عربستان، اسرائیل و آمریکا در کنار تبلیغات مشمئزکننده رسانه‌های وابسته داخلی، نشان می‌دهد که مسئله امروز کشور ما، دیگر بودن یا نبودن حکومت فعلی نیست، بلکه بودن یا نبودن یک ایران واحد هست که هدف بازی طناب‌کشی این دو سوی صاحب قدرت شده است.
در این میان وظیفه ما ملت ایران است که هوشیار باشیم و دست‌کم سوار بر موج‌های این دو سوی مخرب نشویم. سواری بر این موج‌ها، شاید در کوتاه مدت هیجان‌بخش باشد، اما به مرور ما را تبدیل به هیولا خواهد کرد. هیولاهایی که از اعدام شدن، زخمی شدن، شکست خوردن و حقیر شدن برادر یا خواهرهای هموطن خود خوشحال خواهیم شد و حتی آرزوی آن را در سر خواهیم پرورانیم.
در این روزهای سخت فقط و فقط ما ملت ایران هستیم که می توانیم حافظ عزت و وحدت ایران باشیم و ابزاری نداریم جز دانش و هوشمندی خود. ملتی که تمام ابزارهای قدرتمند ماندنش از او گرفته شده است، نه تشکل و نهاد فراگیری دارد و نه رسانه‌های مستقل توانمند که بدون وابستگی یه یکی از این دو سر طیف بتواند صدای گروه‌های مختلف مردم باشد، باید بسیار مراقب واکنش‌هایش باشد. ضدیت با مفاهیم و نمادهای ملی، نقطه عزیمت روند غم‌باری است که مطمئنا اکثریتی از ما، حتی از تصور آن بیمناکیم.
🆔 @jameeno
▫️نیما پاکزاد / جامعه نو: در این روزهای پر هیاهو و آشوب و درد و غم نشانه‌ها مهم‌اند. نشانه‌هایی که از دیگران دریافت می‌کنیم و مهمتر از آن باید به نشانه‌هایی که خودمان تولید می‌کنیم. باید به آنها توجه داشته باشیم چون مسیر آینده را نشانمان خواهند داد. باید به این فکر کنیم که چه می‌شود تا ملتی که علیه «ظلم سیستماتیک» بر خود، خروش کرده است و خواهان «آزادی ایران» است، ناخودآگاه به جایگاهی می‌رسد که بخش قابل توجهی از آن در مقابل باخت «تیم ملی ایران» خوشحالی می‌کند!
قرار گرفتن در مقابل منافع ملی اتفاقی ساده و محصول عللی خطی نیست که به راحتی بتوان متوجه آن شد. تمام آنها که در روزی مقابل منافع ملی ایستادند، برای خود بسیار توجیه‌ها داشتند. این که در شرایط پر التهاب و حتی انقلابی به سر می‌بریم، توجیه بی‌توجهی به رفتار ما نمیتواند باشد. باید نسبت به نشانه‌ها هوشیار بود.
به این فکر کنیم چگونه می‌شود که به یکباره تیم فوتبالی که در تمامی سال‌های گذشته، با تمام فراز و فرودها و خوشی‌ها و حتی فسادهای درونی‌اش، همیشه نشانی از وحدت ملی ایرانیان بوده است، (و از قضا حامیان ایدئولوژیک نظام فعلی بوده‌اند که همواره مقابل کلیت آن و بازیکنانش موضع‌گیری می‌کردند)، امروز تبدیل شده است به نماد نظام حاکم؟!
چرا یادمان رفته که همین یک ماه پیش عدم شادی بازیکنان استقلال در سوپر جام ایران که سه نفر از آنها عضو همین تیم ملی هستند، چه شکوهی از همدردی مشترکی جامعه ایرانی را به نمایش گذاشت. انگار به یاد نداریم که کریم انصاری‌فرد چندی پیش بعد از زدن مهمترین گل زندگی‌اش به منچستریونایتد شادی نکرد، سردار آزمون همینطور، حتی مهدی طارمی… اصلا چه کسی آخرین شادی علنی این بازیکنان را در میدان فوتبال به خاطر دارد؟!
معروف بود که ایرانیان حافظه تاریخی ندارند، اما به نظر می رسد که امروز حتی حافظه کوتاه‌مدت بسیاری از ما نیز دچار اختلال شده است. واقعا چه شده است که با موج‌سازی رسانه‌های وابسته به دولت های خارجی، همه این بازیکنان می شوند خائن؟ فقط به علت دیدار رسمی با رئیس جمهور و فوتبال بازی کردن؟! علاوه بر این، با چه منطقی اگر از بازیکنان یک تیم خوشمان نیامد، می‌شویم ضد کلیت آن تیم؟! متوجه هستیم معنای ضدیت با تیم ملی یعنی چه؟! این نشانه چیست؟!
مطمئنا کسانی که موج ضدیت با تیم ملی را به راه انداخته‌اند، از پیامد حرکت زیبای الناز رکابی در تیم ملی صخره‌نوردی، بازیکنان تیم ملی فوتبال ساحلی و کشتی فرنگی و دیگر ورزشکاران که این روزها هر کدام به روش ابتکاری خود تقویت‌کننده وحدت ملی ایرانیان بوده و هستند، احساس خطر کرده‌اند. همان‌ها که از مدت‌ها پیش خواهان عدم حضور تمام نمادهای ایران در سطح جهان بوده و هستند، چرا که این نمادها به مفهوم «ایران یکپارچه» قدرت و اعتبار می‌دهد. همان‌ها که حتی در همین بازی جام جهانی هم با وجود آنکه بازیکنان تیم ملی در مقابل چشم میلیاردها انسان حمایت خود از مردم معترض را نشان دادند و اعلام عمومی کردند، اما همچنان دست از تخریب این نماد ملی برنداشته‌اند.
ایران ما روزهای دردناکی را سپری می‌کند. از یک سو حکومتی خودکامه که به هیچ توصیه و هشدار و دلسوزی وقعی نمی‌نهد و از سوی دیگر برخی دولت‌های خارجی که همیشه دشمن کلیت یکپارچه‌ای به نام ایران بوده‌اند. این دو سویه به ظاهر متناقض، فرصت را غنیمت پیدا کرده و تا می‌توانند تیشه به ریشه مفهومی به نام «ایران» می‌زنند. هر دو سر طیف با سرعت «ایران» را به سمت ویرانی می‌کشانند. حمایت شدید رسانه‌های فارسی زبان وابسته به دولت‌های عربستان، اسرائیل و آمریکا در کنار تبلیغات مشمئزکننده رسانه‌های وابسته داخلی، نشان می‌دهد که مسئله امروز کشور ما، دیگر بودن یا نبودن حکومت فعلی نیست، بلکه بودن یا نبودن یک ایران واحد هست که هدف بازی طناب‌کشی این دو سوی صاحب قدرت شده است.
در این میان وظیفه ما ملت ایران است که هوشیار باشیم و دست‌کم سوار بر موج‌های این دو سوی مخرب نشویم. سواری بر این موج‌ها، شاید در کوتاه مدت هیجان‌بخش باشد، اما به مرور ما را تبدیل به هیولا خواهد کرد. هیولاهایی که از اعدام شدن، زخمی شدن، شکست خوردن و حقیر شدن برادر یا خواهرهای هموطن خود خوشحال خواهیم شد و حتی آرزوی آن را در سر خواهیم پرورانیم.
در این روزهای سخت فقط و فقط ما ملت ایران هستیم که می توانیم حافظ عزت و وحدت ایران باشیم و ابزاری نداریم جز دانش و هوشمندی خود. ملتی که تمام ابزارهای قدرتمند ماندنش از او گرفته شده است، نه تشکل و نهاد فراگیری دارد و نه رسانه‌های مستقل توانمند که بدون وابستگی یه یکی از این دو سر طیف بتواند صدای گروه‌های مختلف مردم باشد، باید بسیار مراقب واکنش‌هایش باشد. ضدیت با مفاهیم و نمادهای ملی، نقطه عزیمت روند غم‌باری است که مطمئنا اکثریتی از ما، حتی از تصور آن بیمناکیم.
🆔 @jameeno
4 comments
Log in to comment
به نظر من بردن بازیکنان نزد رییسی اقدامی به مانند سایر اقدامات مسولین از سر نابخردی و تفکر بود .
مسلما اگر بازیکنان رییسی را نمی دیدند ودر کنار آن سرود تیم ملی ا نیز نمی خواندند ،اگر تمام رسانه های ضد ایرانی خودشان را می کشتند باز هم مردم تیم ملی فوتبال را به مانند ساحلی بازان و …ارج می نهادند .