آیا غمها و دردهای ما، دوستانمان را خوشحال میکند؟
پرسش عجیبی است؟!
این پرسش را یکی از مراجعانِ من مطرح کرد. ایشان مدیر یک مجموعه نسبتا بزرگ است. اطرافیانش او را به قوی بودن میشناسند. کسی تا کنون رفتار یا گفتاری که نشانهای از ضعف در آن باشد در او ندیده است.
قهرمانِ داستانِ ما چند ماهِ پیش یکی از عزیزانش را به دلیلِ بیماریِ کرونا از دست میدهد. این اتفاق به شدت او را شکننده و رنجور کرده است. در این مدت افراد زیادی با ابراز همدلی و یا همدردی به شکلهای مختلف پیامِ "ما هم در غمِ تو شریک هستیم" را به او دادهاند.
اما هفته گذشته از یکی از همکارانِ مورد اعتمادش که رابطه نزدیک و صمیمانهای با هم دارند میشنود که: "این اتفاق ناگواری که برات افتاد، خیلیها رو خوشحال کرد چون تونستند فرصتی برای دلسوزی و همدردی یا شاید هم همدلی با تو پیدا کنند. فرصتی که تا قبلش با قوی بودنت از آنها دریغ کرده بودی."
بنظر من فاصله طبقاتی یا فرهنگی میتواند در این شرایط باعث نزدیکی فیزیکی یا رو ردر رویی مستقیم با صاحب عزا شود که در غیر این صورت امکان پذیر نبوده.
مجید فتحی
سلام و ادب، به نظرم فحوای مقاله ای با عنوان Stop trying to be heroes در هاروارد بیزینس که توصیه ای برای رویکردهایی انسانی تر برای رهبران سازمان ها دارد، نگاه و ایده هایی را در این ارتباط مطرح می نماید.
به نظرم فحوای مقاله ای با عنوان
Stop trying to be heroes
در هاروارد بیزینس که توصیه ای برای رویکردهایی انسانی تر برای رهبران سازمان ها دارد، نگاه و ایده هایی را در این ارتباط مطرح می نماید.