یکی از امتیازات شعر خوب بر شعر متوسط این است که دم دست نیست. ممکن است شاعران دیگر را تحت تاثیر قرار دهد ولی براحتی قابل کپی کردن نیست.بر دامن کبریاش گردی نمی نشیند. این است که سرقت یک شعر خوب که امضای شاعر اصلی را دارد دست دیگران را رو می کند زیرا آفریده شاعر اصلی ست. اما شعر متوسط امضا ندارد حتی شاعر اصلی هم نمی تواند خیلی ادعای مالکیت آن کند یک جورهایی ملک عمومی ست زیرا آفریده شاعر نیست. از سخن و ملک دیگران آمده.

راستش را بخواهید شعر متوسط نداریم. آنچه شعر متوسطش می خوانیم اگر هم کپی شود به جایی بر نمی خورد یعنی مهم نیست.

این است که بعضی ادعاها که آهای شعر مرا دزدیدند فقط بدرد آه و ناله افسوس و فحش و بد و بیراه یک عده شبیه صاحب شعر متوسط می خورد و بعد از مدتی فراموش می شود.

اگر کسی توانست شعر شما را کپی کند طوری که میان بقیه نوشته هایش جا بگیرد و شکی بر نیانگیزد یعنی آن شعر از نخست هم از آن شما نبوده . شما آن را خلق نکرده اید. شما هم از دیگران گرفته اید. ملک مشاع بوده و هست.اگر بدزدند و آب از آب تکان نخورد یعنی باید از خیر آن مثلا شعر بگذرید‌. تلخ است اما حقیقت است.

T.me/sanjarisina