ﯾﮏ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺪﻓﻬﻤﯽ ﻫﺎ ﺁﺯﺍﺭﻡ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ،
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻣﯽ ﺷﺪﻡ ﺍﺯ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻫﺎ ...
ﮐﺞ ﻓﻬﻤﯽ ﻫﺎ ...
ﺳﻮ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻫﺎ ...
ﻫﻤﻪ ﺍﺵ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﺑﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪﻡ ...
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻗﻀﺎﻭﺗﻢ ﮐﻨﻨﺪ ...
ﻭﻗﺖ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺻﺮﻑ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺩﺍﺩﻥ ﺧﻮﺩﻡ ...
ﺭﻓﻊ ﺳﻮﺀ ﺗﻔﺎﻫﻢ ...
ﮐﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ ﻣﻦ ﺁﻥ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ،
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻗﻀﺎﻭﺗﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ...
ﺣﺎﻻ ﺍﻣﺎ ﻣﻮﺿﻊ ﺍﻡ ﺳﮑﻮﺕ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻥ .....
ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ ....
ﺗﺎﺯﮔﯽ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﯽ ﻣﻬﺮﯼ
ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﻫﯿﭻ ﻧﻤﯽ ﮔﻮﯾﻢ...
ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻪ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺍﺭﻡ،
ﻧﻪ ﺣﺘﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ...
ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ ، ﻣﻦ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ!
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻣﺎ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ!
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻫﺮ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻨﺪ ...
ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻝ .....


@Library_Telegram

3 comments

موافقم خداییش
دقیقا
ولی متاسفانه معلولا خیلی دیر به این نتیجه میرسیم
وقتی که حسابی خسته و از همه چیز بریدیم
ولی از حالا به بعد همه چیز غیر از حال خوب خودمون رو بیخیال
قدیما یادمه یه داستان برامون تعریف میکردن داستان ملا نصر الدین وپسرش و خرش که وقتی وارد یه ده شدن خود ملا روی خر نشسته بود پسرش پیادا میآمد همه گفتن چه پدر بی انصافی ملا از خر پیاده شد و پسرش نشست دوباره مردم گفتن چه پسر بی ادبی جفته پیاده شدن و با خر راه افتادن مردم گفتن چرا دوتاتون پیاده میرید جفته سوار شدن دوباره مردم گفتن حیوون گناه داره الآن هم مردم همینجوری هستن هرکاری بکنیم میخوان نظر بدن پس بهتره در برابر نظر های نا معقولشون سکوت کنیم و راهمون رو ادامه بدیم