باید از آقای حسین دهباشی تشکر کنیم که مصاحبه مفصلی با اون مرحوم داشتند و توانستند کمی از رنج او را نشان دهند. با اینکه شناختی از ایشان نداشتم سخنانش را باور کردم و قبلم گواهی داد که مظلوم واقع شده است

در حق امیر انتظام ستم شد و سالها به اتهام واهی جاسوسی زندانی شد. این درست. اما این را هم به نسل جوان بگویید که چه کسانی به او اتهام زدند!!

بخوانیم سخنان میر حسین موسوی را در ۱۵ بهمن‌ماه ۱۳۶۰: «در رابطه با لیبرال‌ها من فقط خاطره آن شبی را نقل می‌کنم که اسناد لانه جاسوسی در رابطه با امیر انتظام افشا شد. واقعا احساس می‌کردم کوه سنگینی از روی دوش من برداشته شد....افشا شدن این چهره به نظر من مقدمه ویرانی عظیمی بود....من هیچ‌وقت خوشحالی آن شب را فراموش نمی‌کنم.... سنجاقی که امیر انتظام روی کراوات خود می‌زد، همیشه مانند سوزنی در چشمان من فرو می‌رفت....اینکه شروع شد به افشاگری این جریان، این امید را به ما بخشید، با معجزاتی که در انقلاب دیدیم، این انقلاب تا آخر بتواند تا آخر پیش برود و این جریان لیبرال‌ها را جارو کند و چنین هم کرد.»

تا زمانی که مردمِ خاورمیانه مذهب را نمادی برای آزادی بدانند هیچ گاە به آزادی دست نخواهند یافت؛
تنها مَنِش و اندیشه‌ی انسانی باعث تغییر بشریت می‌شود.

همین ملی منقلیها ایران را به ورطه نابودی کشاندند.

نبود تربیت سیاسی لازم و ممانعت از فعالیت احزاب میانه رو و ملی و کمکهای مالی شاه به روحانیون عوامل به قدرت رسیدن خمینی :
**************
همانطور كه عرض كردم بعد از 28 مرداد 32 تا سقوط حكومت بنده كی ما تربيت سياسی در ايران كرديم؟ يك مشت مردم ستمكش و بيسواد داشتيم، يا يك عده مردمی داشتيم كه با وجود سواد به هيچ وجه تربيت سياسی نداشتند. و خود دستگاه اينها را اگر فاسد نبودند فاسد مي كرد آن جوانی كه از اروپا و امريكا برمي گشت، سازمان امنيت فوری به سراغش مي رفت اگر در خارج بسراغش نرفته بودند به سراغش می رفت، پيكانش حاضر بود، حقوقش حاضر بود، كلوپ جوانان حاضر بود می گفتند تو فكر نكن ما جای تو فكر مي كنيم حزب هم معنی ندارد يا حزبی كه ما دستورش را مي دهيم. من باز متأسفم كه اين را ياد آوری مي كنم. ولی اينها روزی شايد لازم باشد برای تاريخ ايران. اگر در اين 25 سال شاه اجازه داده بود كه احزاب سياسی ميانه رو بدون هيچ نزديكی به ماركسيسم و حتی به سوسيال دمكراسی و گرايش به اصطلاح چپ خيلی خيلی مختصر تشكيل می شد، خمينی مردم ساده لوح را به اين زودی و به اين سادگی گول نمی زد. راه تشكيلات سياسی را 25 سال بستند. قبل از آنهم كه چيزی نبود. دكتر مصدق هم به سنی كه رسيده بود نه حزب ساز بود نه حزب باز بود. رهبر خوش سابقه و خوش نامی بود. در 57 ما در جريان سيلی قرار گرفتيم كه در مقابلش هيچ چيزنبود از اين جهت شاه كه هميشه به روحانيون، جز يک عده بسيارمعدودشان پول ومقام مي داد ومرحمت داشت وتمام اينهائي كه دورخمينی هستند، هشتاد بلكه نود درصد اينها جيره خواران شاه بودند اينها را تقويت كرد و اينها همانطور كه می دانيد روز آخر ديدند كفه ترازو به طرف خمينی است برگشتند .
کتاب سی و هفت روز پس از سی و هفت سال
شاپور بختیار

قبل از هر سخنى ياد اين مرد درستكار و توانا را گرامى ميدارم.
بنظرم عباس امير انتظام قربانى توطئه جبهه ملى است.
جبهه ملى در برنامه اى از پيش تعيين شده قرار بود سوار بر جريان خمينى شود و برنامه هاى كارتر را پيش ببرد.
در اين برنامه قرار بود نوعى دموكراسى برقرار گردد و خمينى در عمل كنار گذاشته شود.
خمينى اين برنامه را متوجه شد و با اشغال سفارت آمريكا بهم زد.
كرنش هاى بازرگان به خمينى صادقانه نبود.
عباس امير انتظام مردى بود كه وابستگى حزبى محكمى به افراد بازرگان نداشت و بنا براين ضربه زدن به او بعنوان نماد رابطه با آمريكا آسان بود.
جبهه ملى گروهى افراد جاه طلب و كم سواد سياسى هستند كه هيچگاه توانايى پيش بينى سود و هزينه را در تعيين و دنبال روى تاكتيك ها و استراتژى خود نداشته اند و هنوز نيز ندارند و مشخصه اصلى آن ها دشمنى كور با شاهنشاهى پهلوى است. آنان مدام توهين مى كنند و خود فرياد مى كنند كه به ما توهين مى كنند. آنان در جريان انقلاب عامل برنامه كارتر عليه شاه فقيد شدند.
ادعاى جاه طلبى فراتر از اهداف بيان شده خود در بيان شخصيت اين افراد را آقاى دكتر لاهيجى نيز بطور ضمنى بيان كرده است..

خواستم بگویم با صحبتهای شما موافقم دیدم در انتها از مرحوم شاپور بختیار نقل قول کردید. باید مصاحبه‌های خواندنی و آموزنده‌ای باشد

نه تنها مردم از نظر سیاسی نادان بودند بلکه رهبران سیاسی ( که من نمی‌توانم آنها را روشنفکر بنامم) هم بسیار نادان بودند. به قول دکتر آجودانی روشنفکران انقلاب ۵۷ از تاریخ مشروطه که بیخ گوششان بود بی‌اطلاع بودند

امیر انتظام قربانی بود اما قربانی همفکران و دوستان انقلابی خودش. مثل این است که مثلاً من بروم عضو گروه تبهکاران بشوم و بعد عضوی از این گروه ماشین مرا بدزدد، یا به من چاقو بزند. بعد بگویم آهای مردم مرا به ناحق زدند.

هر کسی هم که با جمهوری اسلامی همکاری کرد (یا می‌کند) باید خودش را برای عواقب آن هم آماده کند، تبهکاری جمهوری اسلامی هم از همان روزهای نخست که امثال خسرودادها را بر بام مدرسه رفاه اعدام می‌کردند مثل روز روشن بود. امیر انتظام بچه نبود و خوب می‌دانست که مذاکرات مخفیانه او (که البته تنها نبود و امثال دکتر بهشتی هم عضو تیم مذاکره‌کننده بودند) با چراغ سبز شخص خمینی انجام می‌شود... خلاصه من امثال امیر انتظام را درستکار و توانا نمیدانم

تسخیر سفارت و گروگانگیری نقشه از قبل تعیین شده نبود، دانشجویانِ جوگیر شده خودسرانه این کار را کردند. روز بعد بازرگان استعفا داد، خمینی تا سه روز سکوت کرد و موضع‌گیری نکرد (نگران عکس‌العمل نظامی آمریکا بود) بعد از سه روز که انفعال کارتر را دید از آن حمایت کرد و در صدد اخاذی برآمد

از نظر ماهوى روشنفكران مشروطه با روشنفكران پس از مشروطه متفاوت هستند. روشنفكران مشروطه تمدن طلب بودند. اكثريت قريب به انفاق روشنفكران پس از مشروطه و اكثريت افراد جبهه ملى در بعد فرهنگى ارتجاعى هستند و از اين رو بهيچ عنوان در بعد سياسى راست گو و درستكار و قابل اعتماد نيستند.
علت دنبال روى آنان از خمينى همين وجه ارتجاعى فرهنگى است. آنان با خمينى در بعدهاى معينى از فرهنگ به درجاتى مشترك بودند. آنان دروغ مى گويند. آنان فريب نخوردند. آنان بر اساس ماهيت خود عمل كردند.
به من مى گويند مخالف آنان سخن نگو تا متحد شويم. متحد با چه كسانى؟ متحد ت با ارتجاع؟ آيا شما همان سياستى نداريد كه از بختيار اطاعت از جيهه ملى را مى خواستيد؟
مردم ما بايد آگاه باشند و از ارتجاعى كه نادانسته با دروغ پرچم دموكراسى را بلند مى كند و هواداران پهلوى را متهم به ديكتاتورى مى كند فاصله بگيرند.
كاربرد دموكراسى در آزادى فرهنگ و اقتصاد است و آنان بصورت كلى و جزئى مخالف اين آزادى هستند و ما بدون دستيابى به اين آزادى راه نجاتى نداريم.
اما در مورد تسخير سفارت.
من اين افراد اشغالگر را از نزديك مى شناسم. آنان بخودى خود شجاعت اين كار را نداشتند و من خمينى را نيز مى شناسم. بنظرم آنان در روزهاى قبل از تسخير موافقت خمينى را دريافت كرده بودند. علاوه بر إن اجراى نسبتاً دقيق برنامه و متهم سازى امير انتظام كار خوبخودى نبوده و اين دستور خمينى است. خمينى بسيار زيرك و محتاط بود.
آمريكا نتوانست اين اتفاق را جمع كند زيرا بايد دست سياستمداران در توطئه عليه شاه فقيد رو مى شد و چون اين سياست هم چنان روى ميز است و سياست تلويزيون وى او اى بروشنى بيانگر چنين سياستى است آمريكا از بيان درست وقايع سرباز ميزند.
بنظرمى رسد جبهه ملى كلاً دست پخت آمريكاست.

من بارها گفته ام گناه رشد نايافتگى سياسى هيچ گروهى به گردن هيچ حكومتى حتى هيتلر نبست.
جبهه ملى را شاه با كود شيميايى هم نمى توانست رشد دهد.
آنان گوش و چشم خود را به روى همه حقيقت خمينى بسته بودند.
شاه با بيان واضح در حد خود و زمان خود آنان را از ارتجاع سرخ و سياه برحذر داشت ولى آنان گوش و چشم و عقلى ناقص داشتند.
اين كه شاه دست مذهبيون سياسى را باز گذاشت يك تهمت بيشرمانه اى است كه از جبهه ملى و چپ هاى نادان و ارتجاعى براى نپذيرفتن نقش خود در نابودى كشور بيرون آمده وبا نادانى، گروهى از طرفدران شاهنشاهى آن را پذيرفته اند.
اين كه مذهب سياسى ارتجاعى است شكى نيست و شاه بارها تذكر داده است. اين كه مذعى مذهب ارتجاعى مى شوند كه در جبهه ملى نهضت آزادى است (و البته من معتقدم ارتجاعى است) نشان از عدم صداقت جبهه ملى ها دارد.
شاه مذهبى بود و سكولار و هر كسى حق دارد مذهب خود را داشته باشد ولى در سياست بايد سكولار باشد.
سخن اين است كه اكثر اين مخالفان شاه فقيد سوكولار نيستند و حداقل در بعد فرهنگى معتقد به فرهنگ به اصطلاح متعالى و در بعد سياسى معتقد به دشمنى با عناوينى چون غرب زدگى هستند و اتفاقاً شاه را هم متهم به مذهبى بودن و هم متهم به غربزدگى مى كنند. هر جا به نفعشان باشد يكى از اين حربه ها را استفاده مى كنند و صادق نيستند.
جلال آل احمد بروشنى گفته است كه دروغ مى گوييم تا شاه را براندازيم.
آنان بهيچ رو قابل اعتماد نيستند.