💟

توضیحی در خصوص پیام، چه باور کنیم و چه انکار :

#فراکل_نگری، ترسیم تصویر عالم لاهوت بینش است.
که با قوانین و مقررات معمول در عالم ناسوت بینش، بسیار متفاوت و عجیب بنظر میرسد.

قوانین عالم لاهوت بینش، بسیار ساده و صریح است؛ و هر لحظه تابع فرامکان، فرازمان و فراتضاد می باشد.

عالم اختیار، در هر لحظه عالم لاهوت بینش، و
عالم تقلید از گفته های دیگران یا تبعیت از تاریخ و فرهنگ مردگان، عالم ناسوت بینش محسوب میگردد.

هر دو عالم نیز مانند عوالم دیگر در جایگاه خود و در نزد ناظر خود بسیار محترم، صحیح و بجاست.

متن پیام مربوطه، فقط حقیقتی را توضیح داده و نه تنها اختیار در واقعیت ها را هرگز سلب نمی کند؛ بلکه قانونی نیز برای تغییر واقعیت ها ارائه نداده است.

البته رندی، تلفیق حقیقت و واقعیت عوالم بینشی در زندگی روزمره است.

شما وقتی نسبت به حقیقت عالم لاهوت مطلع باشید، در عالم ناسوت جوری عمل میکنید که هیچ سوء استفاده ای از انرژی ذهن و جسم ناسوتی شما امکانپذیر نباشد...

این میشود کاربرد و معنای رندی

شاهد شدن نیز، تنها فرصتی تا وقت معلوم، برای کار آموزی در عوالم بینشی است؛

و شهادت دادن، نتیجه عملی و کاربرد کار آموخته شده از عوالم، در زندگی روزمره می باشد.

از اینرو بیان و شرح حقیقت عالم لاهوت بینش ، هرگز تضاد با عالم ناسوت بینش نیست!

لذا بیان و شرح اینگونه حقایق، برای آشنایی بیشتر با نقشه اصلی و زوایای پنهان هستی است؛ نه تضاد و جنگ با آنها...!

با بیان حقیقت، بازی های بعد مکان و زمان #کالبد_روان، هرگز نفی نمیشود؛ بلکه کشف رمز میگردند؛ تا بلاخره پشت پرده ها آشکار و بازیگر با انتخاب صحیح و اختیار کامل خود، بازی کند نه بنا به جو تقلید و تحریک احساسی دیگران...

یعنی هر کاری را با آگاهی به حقیقت آن انجام دادن یا انجام ندادن...

و این درست جزو مقصد و هدف اصلی عرفان محسوب میشود.

ضدضربه شدن در برابر برنامه های متنوع #شبکه_قدرت بینش خودم، نیازمند آگاهی از حقیقت آن برنامه هاست.

متن یاد شده، با اصل فراتضاد نیز کاملا مطابقت دارد.

فراتضاد میگوید:
هیچ فرقی(به جز وظیفه مندی) بین اسم ها نیست.
هیچ فرقی(به جز وظیفه مندی) بین مکان ها و جسم ها نیست.
هیچ فرقی(به جز وظیفه مندی) بین زمان ها نیست.

پس، تقدس و برتری و بزرگداشت بخشیدن به بعضی زمان ها و برخی مکان ها و یا اسم هایی خاص، صریحا مخالف اصل فراتضاد و نشان تبعیض قایل شدن هدفمند بین آنهاست.

در ترم دو، با نمودار حد وظیفه مندی و اضافه کاری و کم کاری اسم ها آشنا شدیم؛ و در مثال #شب_قدر نیز به روشنی و مفصل در این خصوص توضیح داده شده است.

در حقیقت یک اسم مثل پدر ، مادر ، معلم ، پرستار و... از کل اسم ها، در هر زمان و مکانی مقدس است؛ و به خودی خود نسبت به دیگر اسم ها هیچ حس برتری یا پستی یا افتخار و یا حسرت و افسردگی و شارژ و دشارژ انرژی، ندارد.

متن، گویای این حقیقت می باشد؛ نه تضاد و مخالفت با واقعیت وجودی آنها و یا انکار مکان و زمانی که هر اسم در آن قرار داده شده است.

رند ، هر لحظه در زمان صفر وجودی است؛ و ساعتش عقربه تضاد ندارد.

بنظر شما اینطور نیست؟

.