غلام همت آنم که زیر چرخ کبود/ ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست
چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب/ سروش عالم غیبم چه مژدهها دادست
که ای بلندنظر شاهباز سدره نشین/ نشیمن تو نه این کنج محنت آبادست
تو را ز کنگره عرش میزنند صفیر/ ندانمت که در این دامگه چه افتادست
نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر/ که این حدیث ز پیر طریقتم یادست
رضا به داده بده وز جبین گره بگشای/ که بر من و تو در اختیار نگشادست
نشان عهد و وفا نیست در تبسم گل/ بنال بلبل بی دل که جای فریادست
✅ @karkhone